★TiBBy TiBBaDee★

โอ้วเดือนสิงหาแล้ว กลับมาเมืองไทยได้สองเดือนกว่าแล้ว ถามว่าชินกับชีวิตที่เมืองไทยรึยัง ก็คงต้องบอกว่าชินแล้ว

แต่ก็มีบางอย่างที่ยังไม่ชิน แล้วก็คงจะเปลี่ยนไม่ได้ เพราะเราไม่ได้เป็นคนควบคุมมัน

ชีวิตที่นี่ธรรมดาเกินไป หรือไม่ชีวิตที่ญี่ปุ่นก็สนุกเกินไป เพราะเป็นอิสระ จะทำไรก็ทำ (แต่เราก็แอบมีขอบเขตของเรานะ)

 

เรื่องเพื่อน ก็ติดต่อได้ทางเฟสบุ๊คบ้าง เมลล์บ้าง จดหมายบ้าง แต่ก็แบบนานๆ ทีว่ะ

ไม่อยากจะบ่นเลยว่า อย่างเราอ่ะก็แบบติดต่อเพื่อนได้ตลอดอยู่แล้ว ใครส่งอะไรมาก็รีพลายได้ทันที (หรือว่าว่างจัดบวกติดเน็ทวะ)

แต่ทุกคนคงยุ่งๆ อ่ะแหละเนอะ อืมมม ห่ะ เราก็แอบทำใจไว้ก่อนอยู่แล้วล่ะ ว่ากลับไปจะมาสนิทกันเหมือนเดิมคุยกันทุกวันได้ไง

ทุกคนกลับประเทศตัวเองแล้วก็ต่างต้องไปมีชีวิตของตัวเอง เรียนต่อบ้าง ทำงานบ้าง อืมมๆๆๆ

ตอนกลับมาแรกๆ เราก็แบบแอบเสียใจ แอบเช็คเมลล์บ่อยหวังว่าจะมีใครส่งมา ตอนนี้ก็แบบทำใจได้แล้วเลย เฉ้ยเฉย

เพราะยังไงเราก็คิดว่า เพื่อนไม่ต้องเจอกันบ่อย มันก็เหมือนเดิมรึป่าวนะ ไม่เห็นจะต้องไปคิดเลยว่าเมื่อไหร่จะเจอกันไรงี้

 

เมื่อก่อนเราให้ความสำคัญกับเพื่อนมากๆๆ แต่ตอนนี้เราก็เหมือนโตขึ้นและคิดได้ว่าทุกคนต่างมีชีวิตของตัวเอง

จะให้ตัวติดกันทำไรเหมือนกันเหมือนแต่ก่อนก็ไม่ได้หรอก และทุกคนต่างมีความคิดและเหตุผลของตัวเอง ไม่ใช่ทุกคนจะคิดเหมือนเรา

จะไปว่าว่าทำไมคนนั้นคิดอย่างนั้นคนนี้คิดอย่างนี้หรือวิจารณ์ไรงี้ก็ไม่ได้ จริงมั้ย

เพราะฉะนั้นเด๋วนี้เราว่าเราเห็นตัวเองเป็นใหญ่ บางทีก็ไม่ค่อยยอมใครแล้ว เวลาเราไม่อยากทำไรเราก็ไม่ทำหว่ะ

อย่างตอนอยู่ญี่ปุ่น ถ้าเราไม่อยากทำอาหารเราก็จะไม่ทำ เราไปเล่นสกีเราเล่นไม่ได้แล้วคนอื่นว่าเราว่าเปลือง เราก็ไม่เล่นว่ะ

แต่เราก็เป็นคนแคร์คนอื่นมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยนะ กลัวนู่นกลัวนี่กลัวคนอื่นเสียใจอะไรอย่างงี้ ต่อไปนี้เราจะคิดถึงตัวเองให้มากขึ้น

 

สรุปว่าก็ไม่ได้ทุนมงนะฮ้า อุส่าผ่านรอบข้อเขียนมาได้ หนึ่งในห้าเลยนะเนี่ยยย ควรภูมิใจมั้ย หรือไม่ ฮ่าๆ

แต่ตกสัมภาษณ์เพราะโดนมาเอด๊าฟาดมาอย่างแรงห่ะ แต่ก็แบบดีใจนะที่เพื่อนๆ และอาจารย์คอยเชียร์เราตลอด

เด๋วต้องไปเดินชั้นสิบเคาะเดินขอบคุณเป็นรายห้อง

 

พรุ่งนี้ยูกิอามิมาไทย แล้ววันศุกร์เรียวก็จะมา ไปเที่ยวๆ

เบื่อเนอะ ช่วงนี้แบบไม่อยากไปเรียนเลยอ่ะ

 

แต่เมื่อวันก่อนกลับบ้านมาเช็คเมลล์แล้วโคดดีใจอ่ะ

คือไอจังเค้าไปโตเกียวมากับบริษัทที่เค้าจะทำงานปีหน้าอ่ะ

ก็ไปเจอหุยอ้วน ยูเลียเมทคนเยอรมันของเราอะไรยังไงเนี่ยแหละ

แล้วเค้าก็ไปถ่ายรูปม.วาเซดะ ภาคนิฮงโกะเคียวอิขุมาให้เราอ่ะ

กรี๊ดๆๆๆๆๆ เห็นแล้วแบบ โอ้วว อยากร้องไห้

 

คะเอริตะคุนั๊ตตะโย้ ฮนโตนิ.....

 

แต่ยังไงกลับไปบรรยากาศเดิมๆ มันก็คงไม่มีอีกแล้ว...

ถึงจะว่าเด๋วก็คงเจอกันอีกแต่มันก็ไม่เหมือนเดิมป่าววะ

ไม่ได้อยู่เอยงซีอีกแล้ว ไม่มีอีกแล้วที่จะมาโอฮาโย่ โอคาเอริกันอะไรงี้

 

แต่ทุกอย่างต้องมีการเปลี่ยนแปลงใช่มั้ย เราไม่ชอบการเปลี่ยนแปลงเลย

 

คิดถึงทุกคนจริงๆ คิดถึงทุกคนในห้อง

ตอนใกล้ๆกลับตอนเราเล่นไรบ้าๆ ไม่รู้อะ ไดอาน่าก็บอกว่าทิบบี้ไอวิลมิสยู

แล้วก็ไปถามไอจังว่า ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่าไร

ไอจังก็บอกว่า ภาษาญี่ปุ่นไม่มี..มีแต่คำว่าซาบิชี่ไรงี้

 

ซาบิชี่ มากๆ เหงาจริงๆ

เหนื่อยๆ โอ้ย เหนื่อย ทำไมอยู่เมืองไทยแล้วมันเหนื่อยอย่างงี้นะ โดเรียโดเรีย

ทุกวันต้องตื่นตีห้าครึ่ง กลับมาถึงบ้านหกโมงทุ่มสองทุ่มไรเงี้ยห่ะ

ซึ่งแบบต่างจากญี่ปุ่นมากห่ะ ตื่นก่อนไปเรียน 10 นาทีก็ทัน ก็เลยตื่นประมาณเกือบๆ 9 โมง

เลิกเรียนสามโมงก็กลับมาถึงหอสามโมงห้านาที ไรเงี้ยอ่ะ ก็เลยมีเวลาทำอะไรยังไงเยอะห่ะ

 

เมืองไทยนี่อะไร รถจะติดไปไหนเนี่ย (นี่ขนาดไม่ได้ไปมหาลัยเองนะเนี่ย ในรถก็นอน55)

แล้วอยู่ญี่ปุ่นร้อยวันพันปีแบบไม่ป่วยเลยอ่ะ นี่อะไรป่วยอย่างกับจะเป็นไข้หวัดสองพันเก้า

วันหลังต้องเอาผ้าพันคอผ้าปิดจมูกปิดหูมาใส่เป็นเทรนด์ใหม่ด้วยดีมั้ยล่ะ

 

คิดถึงญี่ปุ่นอ่ะห่ะ โดยเฉพาะไอจัง อืมมม แต่ก็คงยุ่งๆ กันแหละ

แบบไอจังเป็นคนที่แบบเข้าใจเรามากๆอ่ะ ถึงมากที่สุด แบบจะรู้ตลอดเลยว่าเรารู้สึกไงคิดไง

แต่เพื่อนๆ ก็ (บอกว่า) จะมาไทยนี่ เด๋วยังไงคงได้เจอกันอีกเนอะ

 

 

อาจารย์คณะเราทำไมเก่งขนาดนี้ง่ะ ปลื้มห่ะ

อ.น้ำทิพย์ อ.กนกวรรณ อ.ชมนาด โอ้วววว

อ.อิไวก็น่ารักมากๆๆๆ

よしゃ！！！

 

やろうか？

 

やってみるか？

 

とりあえず頑張るわよ！

 

いつかみんなに輝いてみせる！

 

 

โอ้วก็กลับมาเมืองไทยตั้งแต่วันเสาร์แล้ว ตั้งแต่ตอนบ่ายๆอ่ะนะฮ้า

 

วันอาทิตย์ตอนเช้าตื่นมา ก็แบบรู้สึกว่า "โอ้ววนี่เราอยู่เมืองไทยแล้วหรอ" ไรงี้

ตอนอยู่ญี่ปุ่น 9 เดือนเหมือนเป็นความฝัน และเมืองไทยคือความจริง!!

 

ชอบชีวิตที่ญี่ปุ่นมาก อาจเป็นเพราะเป็นอิสระ แล้วก็ได้ทำไรหลายอย่างที่ไม่เคยทำ

ยิ่งช่วงหลังสนิทกับรูมเมทมากๆๆๆๆ แล้วมันแบบเหงาอ่ะ ที่ไม่ได้นั่งคุยกันถึงดึกๆเหมือนเมือก่อน

 

ทำไมเวลาที่เรามีความสุขมันถึงผ่านไปเร็วขนาดนี้นะเนี่ย เฮ้ออออ

คิดแล้วก็ใจหายอ่ะ

 

เฮ้อออ แล้วจะเอายังไงกับชีวิตดีอ่ะ

มะรืนจะกลับแล้วนะฮ้า ฮุฮุฮุฮุ

 

ไม่อยากกลับเลย แต่ก็ต้องกลับไปทวงความฝัน

ตามล่าหาความฝัน academy fantasia ต่อไป

 

เก้าเดือนที่นี่สนุกมากมาย โดยเฉพาะเดือนหลังๆนี่

แต่ไม่เป็นไร เพื่อนๆ เราคงจะได้เจอกันอีกในไม่ช้า อิอิ

 

มาตะไอมาโช เน้