Patcharaphan's profile★TiBBy TiBBaDee★PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 03 เหมือนเคยโอ้วเดือนสิงหาแล้ว กลับมาเมืองไทยได้สองเดือนกว่าแล้ว ถามว่าชินกับชีวิตที่เมืองไทยรึยัง ก็คงต้องบอกว่าชินแล้ว
แต่ก็มีบางอย่างที่ยังไม่ชิน แล้วก็คงจะเปลี่ยนไม่ได้ เพราะเราไม่ได้เป็นคนควบคุมมัน
ชีวิตที่นี่ธรรมดาเกินไป หรือไม่ชีวิตที่ญี่ปุ่นก็สนุกเกินไป เพราะเป็นอิสระ จะทำไรก็ทำ (แต่เราก็แอบมีขอบเขตของเรานะ)
เรื่องเพื่อน ก็ติดต่อได้ทางเฟสบุ๊คบ้าง เมลล์บ้าง จดหมายบ้าง แต่ก็แบบนานๆ ทีว่ะ
ไม่อยากจะบ่นเลยว่า อย่างเราอ่ะก็แบบติดต่อเพื่อนได้ตลอดอยู่แล้ว ใครส่งอะไรมาก็รีพลายได้ทันที (หรือว่าว่างจัดบวกติดเน็ทวะ)
แต่ทุกคนคงยุ่งๆ อ่ะแหละเนอะ อืมมม ห่ะ เราก็แอบทำใจไว้ก่อนอยู่แล้วล่ะ ว่ากลับไปจะมาสนิทกันเหมือนเดิมคุยกันทุกวันได้ไง
ทุกคนกลับประเทศตัวเองแล้วก็ต่างต้องไปมีชีวิตของตัวเอง เรียนต่อบ้าง ทำงานบ้าง อืมมๆๆๆ
ตอนกลับมาแรกๆ เราก็แบบแอบเสียใจ แอบเช็คเมลล์บ่อยหวังว่าจะมีใครส่งมา ตอนนี้ก็แบบทำใจได้แล้วเลย เฉ้ยเฉย
เพราะยังไงเราก็คิดว่า เพื่อนไม่ต้องเจอกันบ่อย มันก็เหมือนเดิมรึป่าวนะ ไม่เห็นจะต้องไปคิดเลยว่าเมื่อไหร่จะเจอกันไรงี้
เมื่อก่อนเราให้ความสำคัญกับเพื่อนมากๆๆ แต่ตอนนี้เราก็เหมือนโตขึ้นและคิดได้ว่าทุกคนต่างมีชีวิตของตัวเอง
จะให้ตัวติดกันทำไรเหมือนกันเหมือนแต่ก่อนก็ไม่ได้หรอก และทุกคนต่างมีความคิดและเหตุผลของตัวเอง ไม่ใช่ทุกคนจะคิดเหมือนเรา
จะไปว่าว่าทำไมคนนั้นคิดอย่างนั้นคนนี้คิดอย่างนี้หรือวิจารณ์ไรงี้ก็ไม่ได้ จริงมั้ย
เพราะฉะนั้นเด๋วนี้เราว่าเราเห็นตัวเองเป็นใหญ่ บางทีก็ไม่ค่อยยอมใครแล้ว เวลาเราไม่อยากทำไรเราก็ไม่ทำหว่ะ
อย่างตอนอยู่ญี่ปุ่น ถ้าเราไม่อยากทำอาหารเราก็จะไม่ทำ เราไปเล่นสกีเราเล่นไม่ได้แล้วคนอื่นว่าเราว่าเปลือง เราก็ไม่เล่นว่ะ
แต่เราก็เป็นคนแคร์คนอื่นมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยนะ กลัวนู่นกลัวนี่กลัวคนอื่นเสียใจอะไรอย่างงี้ ต่อไปนี้เราจะคิดถึงตัวเองให้มากขึ้น
สรุปว่าก็ไม่ได้ทุนมงนะฮ้า อุส่าผ่านรอบข้อเขียนมาได้ หนึ่งในห้าเลยนะเนี่ยยย ควรภูมิใจมั้ย หรือไม่ ฮ่าๆ
แต่ตกสัมภาษณ์เพราะโดนมาเอด๊าฟาดมาอย่างแรงห่ะ แต่ก็แบบดีใจนะที่เพื่อนๆ และอาจารย์คอยเชียร์เราตลอด
เด๋วต้องไปเดินชั้นสิบเคาะเดินขอบคุณเป็นรายห้อง
พรุ่งนี้ยูกิอามิมาไทย แล้ววันศุกร์เรียวก็จะมา ไปเที่ยวๆ July 05 แต่ก่อนมีเธอใกล้ๆสุขใจแค่ไหนเบื่อเนอะ ช่วงนี้แบบไม่อยากไปเรียนเลยอ่ะ
แต่เมื่อวันก่อนกลับบ้านมาเช็คเมลล์แล้วโคดดีใจอ่ะ
คือไอจังเค้าไปโตเกียวมากับบริษัทที่เค้าจะทำงานปีหน้าอ่ะ
ก็ไปเจอหุยอ้วน ยูเลียเมทคนเยอรมันของเราอะไรยังไงเนี่ยแหละ
แล้วเค้าก็ไปถ่ายรูปม.วาเซดะ ภาคนิฮงโกะเคียวอิขุมาให้เราอ่ะ
กรี๊ดๆๆๆๆๆ เห็นแล้วแบบ โอ้วว อยากร้องไห้
คะเอริตะคุนั๊ตตะโย้ ฮนโตนิ.....
แต่ยังไงกลับไปบรรยากาศเดิมๆ มันก็คงไม่มีอีกแล้ว...
ถึงจะว่าเด๋วก็คงเจอกันอีกแต่มันก็ไม่เหมือนเดิมป่าววะ
ไม่ได้อยู่เอยงซีอีกแล้ว ไม่มีอีกแล้วที่จะมาโอฮาโย่ โอคาเอริกันอะไรงี้
แต่ทุกอย่างต้องมีการเปลี่ยนแปลงใช่มั้ย เราไม่ชอบการเปลี่ยนแปลงเลย
คิดถึงทุกคนจริงๆ คิดถึงทุกคนในห้อง
ตอนใกล้ๆกลับตอนเราเล่นไรบ้าๆ ไม่รู้อะ ไดอาน่าก็บอกว่าทิบบี้ไอวิลมิสยู
แล้วก็ไปถามไอจังว่า ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่าไร
ไอจังก็บอกว่า ภาษาญี่ปุ่นไม่มี..มีแต่คำว่าซาบิชี่ไรงี้
ซาบิชี่ มากๆ เหงาจริงๆ June 29 หมดเวลาแก้ตัวเหนื่อยๆ โอ้ย เหนื่อย ทำไมอยู่เมืองไทยแล้วมันเหนื่อยอย่างงี้นะ โดเรียโดเรีย
ทุกวันต้องตื่นตีห้าครึ่ง กลับมาถึงบ้านหกโมงทุ่มสองทุ่มไรเงี้ยห่ะ
ซึ่งแบบต่างจากญี่ปุ่นมากห่ะ ตื่นก่อนไปเรียน 10 นาทีก็ทัน ก็เลยตื่นประมาณเกือบๆ 9 โมง
เลิกเรียนสามโมงก็กลับมาถึงหอสามโมงห้านาที ไรเงี้ยอ่ะ ก็เลยมีเวลาทำอะไรยังไงเยอะห่ะ
เมืองไทยนี่อะไร รถจะติดไปไหนเนี่ย (นี่ขนาดไม่ได้ไปมหาลัยเองนะเนี่ย ในรถก็นอน55)
แล้วอยู่ญี่ปุ่นร้อยวันพันปีแบบไม่ป่วยเลยอ่ะ นี่อะไรป่วยอย่างกับจะเป็นไข้หวัดสองพันเก้า
วันหลังต้องเอาผ้าพันคอผ้าปิดจมูกปิดหูมาใส่เป็นเทรนด์ใหม่ด้วยดีมั้ยล่ะ
คิดถึงญี่ปุ่นอ่ะห่ะ โดยเฉพาะไอจัง อืมมม แต่ก็คงยุ่งๆ กันแหละ
แบบไอจังเป็นคนที่แบบเข้าใจเรามากๆอ่ะ ถึงมากที่สุด แบบจะรู้ตลอดเลยว่าเรารู้สึกไงคิดไง
แต่เพื่อนๆ ก็ (บอกว่า) จะมาไทยนี่ เด๋วยังไงคงได้เจอกันอีกเนอะ
June 16 เอไร่ฮิโตะอาจารย์คณะเราทำไมเก่งขนาดนี้ง่ะ ปลื้มห่ะ
อ.น้ำทิพย์ อ.กนกวรรณ อ.ชมนาด โอ้วววว
อ.อิไวก็น่ารักมากๆๆๆ June 03 ความฝันความจริงโอ้วก็กลับมาเมืองไทยตั้งแต่วันเสาร์แล้ว ตั้งแต่ตอนบ่ายๆอ่ะนะฮ้า
วันอาทิตย์ตอนเช้าตื่นมา ก็แบบรู้สึกว่า "โอ้ววนี่เราอยู่เมืองไทยแล้วหรอ" ไรงี้
ตอนอยู่ญี่ปุ่น 9 เดือนเหมือนเป็นความฝัน และเมืองไทยคือความจริง!!
ชอบชีวิตที่ญี่ปุ่นมาก อาจเป็นเพราะเป็นอิสระ แล้วก็ได้ทำไรหลายอย่างที่ไม่เคยทำ
ยิ่งช่วงหลังสนิทกับรูมเมทมากๆๆๆๆ แล้วมันแบบเหงาอ่ะ ที่ไม่ได้นั่งคุยกันถึงดึกๆเหมือนเมือก่อน
ทำไมเวลาที่เรามีความสุขมันถึงผ่านไปเร็วขนาดนี้นะเนี่ย เฮ้ออออ
คิดแล้วก็ใจหายอ่ะ
เฮ้อออ แล้วจะเอายังไงกับชีวิตดีอ่ะ May 28 กลับมาคราวนี้เพื่อมาทวงความฝันคืนมะรืนจะกลับแล้วนะฮ้า ฮุฮุฮุฮุ
ไม่อยากกลับเลย แต่ก็ต้องกลับไปทวงความฝัน
ตามล่าหาความฝัน academy fantasia ต่อไป
เก้าเดือนที่นี่สนุกมากมาย โดยเฉพาะเดือนหลังๆนี่
แต่ไม่เป็นไร เพื่อนๆ เราคงจะได้เจอกันอีกในไม่ช้า อิอิ
มาตะไอมาโช เน้ May 10 เซชุนเด๊ะฟีเวอร์โอ้ว ไม่ได้อัพบล็อกมานานมากๆๆๆๆๆ เพราะช่วงนี้มัวแต่ดู hana yori dango
ก็ดูภาคเกาหลีแล้วมันโมโหที่มันยืดอยู่ได้ ไปถึง 25 ตอน (แต่ก็ดูจนจบนะ ๕๕)
ดูเกาหลีจบก็เลยมาดูภาคญี่ปุ่นแทน จุนไม่ไหวแล้ว จริงๆๆๆ น่ารักมากๆ เล่นเก่งมากๆ
เกาหลีอาจจะหล่อกว่าจริง แต่ญี่ปุ่นเค้าแสดงดีกว่าอ่ะ คิดว่านะ ๕๕
อืมมม ศุกร์เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมานี่เที่ยวตลอดเลยห่ะ
เริ่มจักวันศุกร์ไปกินไก่ที่โอสึ แล้วก็ไปทำสีผมที่โคจิมาเรียว โอ้วครั้งนี้ก็เห็นห่ะๆๆ
ความจริงก็อยากค้าง แต่เค็นจังไปด้วย คงอยากกลับมาคุยกับแฟนก็เลยกลับ
พอกลับมาก็มาเจอพวกคนญี่ปุ่นที่จะไปขับรถเล่นกัน ก็เลยไปกับเค้าด้วย
โอ้วว ก็ไปกินราเม็ง แล้วก็ไปทะเล น้ำเย็นมากๆๆ กลับมาเจ็ดโมงห่ะ
ความจริงเรื่องไดรฟ์นี่เราก็รู้ตั้งแต่ตอนไปนั่งเล่นที่ห้องคอมมิวนิตี้รูมแล้ว
แล้วมิฟุยุชวนแต่พวกฝรั่ง เราก็โมโหมากๆ แต่พอกลับมาตอนดึกไอก็บอกให้ไปสิๆ
เฮ้อ ทำไมคนญี่ปุ่นถึงไม่เท่าเทียมกันอย่างงี้นะ
ส่วนเมื่อวันเสาร์ไปคาราโอเกะห่ะ
โอ้วต้องอ่านหนังสือบ้างอะไรบ้างแล้ว ต้องจัดของด้วย แงๆ May 01 ปลาโลมาไม่หยุด กุจุนเพียวหล่อมาก ไม่ไหวแล้ว อิอิ จุนก็น่ารัก
วันนี้เป็นวันแรงงานของไทยช่ายป่าว แต่ปลาโลมาญี่ปุ่นไม่หยุดห่ะ เพราะวันนี้เราไป Nagoya Port Public Aquarium มา เย้ๆ
ตอนแรกก็จะนึกว่าจะเล็กๆ ที่ไหนได้ใหญ่เหมือนกันแฮะ แถมโชว์ปลาโลมาก็เหมือนจะดีกว่าที่โอกินาว่า (จะดีหรอนั่น)
หยุดโกลเด้นวีคไม่ได้ไปเที่ยวไหน แต่ปรากฏว่าก็ออกจากบ้านทุกวัน
พ่อกับน้องไปเที่ยวรัสเซีย ส่วนแม่จะไปเยอรมัน แอบดีใจที่น้องไปกับพ่อว่ะห่ะ
ปล.เรื่องนั้นอาจเป็นจริง ทำไมเด๋วนี้คนรอบตัวมีแต่เรื่องรักๆ เนี่ยไม่ไหวแล้วนะ อิจฉาบ้างอะไรบ้างได้มั้ย
แต่อย่างแรกคนสวยควรหยุดโคคิชินโตะกะเอาไว้เท่านี้จะดีกว่า
มายุ่งเรื่องตัวเองก่อนยุ่งเรื่องชาวบ้านดีกว่าเนอะฮ้า
อืมมมม ว่างมากไปแล้วฟุ้งซ่านจริงๆ April 28 รักคนเกาหลี
เพิ่งดูฮานะโยริดังโกะ เอฟโฟร์ เวอร์ชั่นเกาหลีเสร็จ เนื้อหาก็เหมือนกัน แต่คนสวยชอบเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตั้งแต่ไต้หวันแล้ว ชอบโดเมียวจิมากกก ดูแล้วอินมาก เกลียดทุกคนที่มายุ่งกับมากิโนะหรือโดเมียวจิ แต่ละครเกาหลีอืดยืดมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เราว่าคนเกาหลีเข้ากับไทยได้ดีนะ เพื่อนเกาหลีที่นี่ก็ดีทุกคนเลย
April 21 ฮิซามิ化   โอ้ว ไม่ได้เขียนบล็อกมานานแล้ว อาริเอไน่ ไม่มีมดมากๆ ๕๕
ว่าจะเขียนๆ แล้วก็ขี้เกียจทุกทีเลย
ช่วงนี้เป็นช่วง last of last อีกเดือนเดียวเองอ่ะ จะเร็วไปไหนเนอะๆ
ก็เลยต้องเป็นช่วงที่ให้ความสำคัญกับเพื่อนๆ เพราะจะไม่ได้เจอกันอีกนาน
ไปกินข้าวกับคนนู้นคนนี้อะไรอย่างงี้อ่ะนะฮ้า
ตอนนี้ห้องเราดีมากๆ เลยอะ รัก A4c ว่ะ ๕๕
ช่วงนี้ทำอะไรบ้างหรออ อืมมม เมื่อวันก่อนก็ไปดูโคนันกับยอนจิน
ย้ากยาก ศัพท์ทำไมยากงี้อ่ะ แล้วก็ถ่ายรูปติ๊กเกอร์ด้วย
แล้วทื่ห้องก็มีทำอาหารกินกันเป็นพักๆ เช่นทาโกยากิเป็นต้น
โอ้ววว รู้สึกเราได้เอเคียวอาจารย์โอคาดะจริงๆ เรื่องพูดอะไรเว่อร์ๆใส่ความรู้สึกเยอะๆเนี่ย
น้องไดเ่ล่าให้ฟังว่าเทอมที่แ้ล้ววิชาบุนกะคุที่อาจารย์สอน
คาบสุดท้าย อาจารย์บอกว่า "ทุกคนเก่งขึ้นนะ อ่านอะไรแบบใส่ความรู้สึกได้แล้ว"
น้องไดบอกว่า ซึ่งก็คือ "ทุกคนกลายเป็นอ.โอคาดะไปแล้ว" April 11 สวัสดีเสื้อแขนสั้น
รูปนี้คุณน้องไดที่รักถ่ายแล้วเอาลงเฟสบุ๊ค ใจร้ายเหลือเกินนนน อากาศที่ญี่ปุ่นนี่เป็นอะไรมากมั้ยๆๆๆๆๆๆๆๆ จริงๆนะเนี่ย แล้วพอมาวันพฤหัสมั้งก็แบบร้อนม้ากมากมากมาก วันศุกร์คนสวยนั่งปิ๊กนิกกินข้าวที่กรีนแอเรียนเลยต้องพันหัวเช่นนี้แหละ April 08 เมื่อไอมาเมื่อไอ(จัง)มา...ห้องก็สะอาดขึ้น ไม่มีจานเปื้อน ไม่เหม็นขยะ ซิงค์ก็หายตัน แยกขยะถูกมากขึ้น
เมือไอ(จัง)มา...ก็มีพื้นที่บนโต๊ะในห้องครัว ให้เรากินข้าวได้ คุยกันได้
เมื่อไอ(จัง)มา...ห้องน้องไดก็สะอาดขึ้น (กลายเป็นห้องคนสวยสกปรกสุดอ่ะ ไม่น่าเชื่อ)
เมือไอ(จัง)มา...เราก็เลิกแชร์ไข่กับนม (ซึ่งคนสวยก็อยากให้เลิกแชร์ตั้งนานแล้ว)
เมื่อไอ(จัง)มา...คนสวยก็เล่นเน็ทน้อยลง เพราะว่าคุยกันมากขึ้น
เมื่อไอ(จัง)มา...ก็มีสมุดโน้ตของห้องขึ้น
เมื่อไอ(จัง)มา...ก็ไม่ได้ยินเสียงทีวี เมื่อวานออกไปเข้าห้องน้ำก็แบบว่า โอ้วไอดูทีวีอยู่ ไรงี้
อืมมม ไอจังเหมือนเป็นนางฟ้ามาโปรดพวกเราจริงๆเลยห่ะ
เราก็ชอบนานาโฮะนะ แต่นานาโฮะขาดอะไรอ่ะ แบบขาดความเป็นผู้นำหรอ
ไม่ใช่สิ แบบเป็นต้นแบบที่ไม่ค่อยดีนักรึป่าวนะ April 03 ใต้ต้นซากุระโอ้วววว วันนี้ในห้องอาจารย์เปิดเพลง なごり雪 ให้ฟัง ๕๕๕๕
โอ้วววว ไม่ไหวแล้ว คิดถึงตอนที่เรียนกับนกยม.มาก (ตอนนี้นกยม.ไปไหนนะ วาเซดะป่ะ)
โดยเฉพาะท่อนนี้อ่ะ 今、春が来て、君はきれいになった。去年よりずっときれいになった。
ตอนนั้นที่ร้องกันว่า 今、春が来て、私はきれいになった ฮาว่ะ ตอนนั้น
วันนี้ตอนที่อาจารย์ให้ทุกคนร้องเราก็แบบร้องออกมาไม่ได้อ่ะ เพราะนึกถึงตอนนั้นแล้วขำ
แต่เราก็บอกให้คนอื่นร้องว่า 今、春が来て、ティビーはきれいになった นะ๕๕
พวกโซ่ซัง เคนจัง จูมาดี้ ยนจินก็เล่นด้วย โอ๊ยยย ฮามาก
อาจารย์บอกว่าที่มาเปิดเพลงนี้ตอนนี้เพราะว่าเพลงนี้เหมือนเป็นเพลงแห่งการจากลา
โอ้ววว พวกเรามีเวลาเรียนด้วยกันเหลืออยู่แค่สามอาทิตย์กว่าๆ เฮ้อออ ทำไมเร็วอย่างงี้อ่ะ
โอ้วแล้วในชีทเพลงอาจารย์ก็ใส่เนื้อเพลง 元気を出して มาให้ด้วย แต่ไม่ได้ร้อง
เพลงนี้ก็ไม่ไหวแล้ว ในคาบนกยม.อีกเช่นกัน ที่นกยม.เอาอุตะบัง (ของดาว) มาให้ดู
แล้วแขกรับเชิญคือใครซักคน แล้วเค้าก็พยามสอนนากาอิ นากาอิก็พยายามร้อง
จำหน้าท่าทางได้เลยอ่ะ 涙など見せない 強気なあなたへ
นัทซึคาชี่～
แล้ววันนี้ในคาบตอนใกล้เลิก ก็ออกไปเรียนใต้ต้นซากุระกันห่ะ
โอ้ว มีความสุข สนุ้กสนุกห่ะ
 April 01 ข้าวเกรียบรวยเพื่อนวันนี้คาบเรียนอาจารย์โคมาดะแบบแอบเซ็งจริงๆ สมแล้วที่เพื่อนๆเรียกอาจารย์ว่าโคมัตตะ
ก็เรียนเรื่อง 対義語 ก็คือคำตรงข้าม อาจารย์ก็ให้ทำแบบฝึกหัดไรงี้
แล้วอาจารย์ก็เรียกให้ทุกคนถามคำถามทีละคำถาม
จูมาดี้ก็ถามอาจารย์ข้อนึง อาจารย์ก็บอกมาแต่คำตอบเช่น "ยู" แล้วก็ไม่เขียนให้ดู
โซ่ซังก็บอกว่า ข้อนี้ข้อนี้โอเนไกชิมัส อาจารย์ก็แกล้งอ่านโดนเว้นคำตอบไว้
จนสุดท้ายโซฟีต้องบอกว่า ช่วยเขียนข้อนี้บนกระดานได้มั้ย
คืออาจารย์ทำไปเพื่ออะไรอ่ะ ทำให้เด็กงงเปล่าๆปลี้ๆ เซ็งว่ะ
โอ้วแล้วก็เรียนวิชาโฮเทล อาจารย์คืนข้อสอบที่สอบอาทิตย์ที่แล้วที่เราว่ายากๆ
โอ้วอาริเอไน่ อาริเอไน่ (แปลว่าไม่มีมด)
อาจารย์ก็เลยให้เราจับกลุ่มทำพรีเซ้นสามคนทั้งๆที่กลุ่มอื่นสองคน
แต่แบบแอบอยากทำคนเดียวมากกว่าอ่ะห่ะง่ะ ครั้งนี้ทำเรื่องท่องเที่ยว กลุ่มเราทำโอกินาว่า
เสร็จแล้วก็ไปฮานามิห่ะ
 สมาคมคนเกาหลีแห่งนานซาน
สวยห่ะๆ
 March 31 เรื่องบังเอิญที่ไม่บังเอิญโอ้ววว เมื่อวานนั่งคุยกับเมท
ตอนนี้ห้องครัวนั่งได้แล้วห่ะ หลังจากที่เมื่อก่อนครึ่งโต๊ะมีแต่ของนานาโฮะ
เก้าอี้ก็เป็นที่วางกระเป๋าและเสื้อนานาโฮะ
เก้าอี้ตัวนึงไปอยู่ที่กระจกหน้าห้องน้ำ อีกตัวอยู่ในห้องน้องได
ห้องสะอาดขึ้นอะไรๆก็ดีขึ้น
เหมือนกับว่าอะไรๆก็เกิดขึ้นได้ถ้ามีคอนเน่ (เกี่ยวมากห่ะ)
อืมมม นี่เพิ่งรู้ว่าคนห้องเราทุกคนเกิดวันที่สาม (ยกเว้นไอเกิดวันที่สี่ น้องไดบอกว่าก็แสดงว่าไม่ใช่ทุกคน)
แล้วแต่ละคนก็เกิดเดือนกรกฎา กันยา พฤศจิกา และมกรา ห่างกันอย่างละสองเดือน
โอ้วววววว แล้วตอนที่ไอมาก็ฮามาก เพราะวันนั้นเราโดนแม่ปลุกตอนเช้าเลยตื่นมากิน ปกติเราก็ไม่กินอาหารเช้าอะ จูเลียกับน้องไดก็อยู่กันพร้อมหน้า
แล้ววันนั้นเผอิญเป็นวันที่ไปจะไปกินดาวนี่กันพอดี
ไอออกมาจากห้องก็บอกว่า "มินนะ นากะอี้เน้"
๕๕๕ ความจริงการกินอาหารเช้าด้วยกันเป็นเรื่องที่กูเซ็นมากๆ แต่เป็นวันนั้นพอดี ๕๕๕
อืมม แต่ช่วงนี้ก็สนิทกันมากขึ้นจริงๆแหละ
วันนี้ก็มีงานวันเกิดเมกุ สนุกๆ
ขอให้เป็นอย่างงี้ต่อไป
เหลืออีกสองเดือน มาร่วมสร้างความทรงจำดีๆกันเถอะ (เหมือนโฆษณากล้อง) March 29 เราว่าไนท์โตะเป็นนีทโตะโอ้วเพิ่งดู 絶対彼氏 ตอนพิเศษจบ ก็วันอังคารอดดูเพราะนานาโฮะดูไรอยู่ไม่รู้อ่ะห่ะ
โซอีเอบะ รูมเมทใหม่มาแล้วนะฮ้า ชื่อไอ แต่แบบดูเค้าเรียบร้อยไงไม่รู้อ่ะ
ไม่ชั้นโกหกเธอเลยอ่ะ ปกติจะมีของวางเต็มโต๊ะ ได้ยินเสียงทีวีตลอดเวลา
เฮ้ออ คิดถึงนานาโฮะ (ถึงแม้ว่าห้องจะสะอาดขึ้นมาก๕๕) เฮ้อออออ
โอ้วเซ็ตไตคาเระชิห่ะ ชอบให้มันจบแบบนี้นะ เพราะแอบเชียร์ฮิโระ
ถึงแม้จะไม่ชอบฮิโระเพราะหน้าเหมือนจุนก็ตาม (เกี่ยวมาก๕๕) โอก้าซางงงงโอ้วตอนนี้อย่างที่บอกว่าดูเรื่อง おとうさん อยู่ห่ะ ซึ้งมากๆๆ เลยอ่ะ ดูแล้วอยากมีพี่น้องเยอะๆ
ไม่แน่เรากลับไปไทยคราวนี้อะไรๆ อาจจะดีขึ้น
แต่ว่าอยู่อย่างงี้ก็ไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้นเนอะฮ้าเนอะ (มั้ง)
เมื่อเช้าโอก้าซางงโทรมาห่ะ ตอนสิบโมง บอกจะกลับเมืองไทยละ
ครั้งนี้คนสวยไม่รู้ schedule แม่หาเลย (ครั้งที่แล้วก็ใช่ว่าจะรู้๕๕)
อืมม ครั้งนี้แม่ไปคิวชู บอกว่าซากุระสวยมากกก
แล้วแม่ก็ถามว่า "ทำไมวันนี้ตื่นเร็ว นึกว่าจะตื่นซักเที่ยง"
คนสวยก็คิดในใจว่า "ก็แม่หาโทรมาปลุกไงฮ้าาาาาาา"๕๕๕
แต่แบบว่าแม่หา พอเราโตแล้ว (ช่วงสองสามปีนี่) ใจดี๊ใจดี
คือปกติแม่ไม่ให้เราตื่นสาย แล้ววันนี้แม่ถามอย่างงี้คนสวยก็งงๆ
ตอนเด็กๆให้จัดตู้ โต๊ะ ของอะไรเอง เด๋วนี้ก็มาช่วยตลอด
กระเป๋าที่จัดมาญี่ปุ่นนี่ เราไม่ได้จัดเองเลย ผลงานแม่หากับพี่ต้อยห่ะ
ทำไมทำไมทำไม ๕๕๕ แต่ก็ดีแล้วนะแบบนี
เหมือนตอนเด็กๆ แม่หาจะคิบิชี่ ทำให้เราลำบากอะไรก่อน
พอรู้จักความลำบากแล้วก็จะได้รู้จักความสบายเอง อิอิ
March 27 ความคิดที่ไม่ยอมเปลี่ยนอืมมม เมื่อวานเหมือนยังเล่าเรื่องที่ไปคุยกับอาจารย์ฮิซามิ (ความสวยที่หายาก) ไม่จบ
อาจารย์ถามว่าอาจารย์ที่ไทยคิบิชี่มั้ย โอ้วว หน้าอ.อิทั้งหลายลอยมาทันที๕๕
ทั้งอิไม อิเคะ อิชิบาชิ อิไว (อิไวไม่ค่อยคิบีชี่ป่าวนะ)
โอ้วแล้วอาจารย์ก็บอกว่าเหมือนเราอ่าน 読み物 ทุกเรื่องอย่างดี
เพราะเวลาเขียนอะไรเงี้ย เราจะเอาไวยากรณ์หรือสำนวนที่เรียนมาใช้ตลอด เฮียวเก็นก็พัฒนามาก
(อันนี้คิดว่าเป็นผลของการทำพอร์ตโอรีโอ้ววว ของอาจารย์กนกวรรณ)
อาจารย์เลยถามว่าสุวรรณกูฏซังทบทวนหนังสือทุกวันใช่มั้ย กลับบ้านไปแล้วอ่านหนังสืออย่างหนักเลยช่ายมั้ย
พอคนสวยบอกว่า "全然" อาจารย์ก็งงๆ คนสวยคงเป็นคนที่ "ดูเหมือน" มาจิเมะมากอ่ะ
แต่ความจริงแล้วใช่ที่ไหน ๕๕ ต้องดูซีรี่ย์ เล่นเกมส์ ดูวิดิโออาราชิ แค่นี้ก็ไม่มีเวลาทบทวนแล้ว
โอ้วพอคุยกับอาจารย์แล้วก็รู้สึกว่า "เราก็ไม่ได้โง่นี่นา" ไรเงี้ยอ่ะ
คนสวยทำได้ แค่ต้องมีความมั่นใจอีกเล็กน้อยถึงปานกลางถึงมากที่สุด
เรียนที่อักษรก็ดีเหมือนกัน ถึงจะเหนื่อยและคิดว่ามันอิมิไน่ตอนนั้น
แต่ความจริงมันมีประโยชน์และจะได้เห็นผลตอนหลังเอง ๕๕เป็นคนที่รักการเรียน (เหมือนพี่เปาซัง)
ถ้าเป็นไปได้ก็อยากมาหาอาจารย์พร้อมกันสามคนก็เปาซังกับนิมิตโสภณซัง
โอ้วตอนนี้เรียนเรื่อง 出生率
ไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ (เสียงเคนจังเวลาพูดภาษาไทย)
ทำไมคนญี่ปุ่นต้องมี 固定観念、男女役割分担の意識
ผู้หญิงต้องทำงานบ้าน ผู้ชายทำงาน
มาม่าที่ร้านทงคัทสึเคยถามเราว่า "แม่ที่ไม่ทำกับข้าวให้ลูกกินนี่รักลูกหรอ"
คืองงอ่ะ แอบโมโหด้วยวันนั้น คือมันเกี่ยวหรอ??? March 26 มันก็ไม่ได้เป็นอย่างงั้นซะหน่อย โอ้ว เมื่อวานไปกินสปาเกตตี้กับเค้กที่ร้านอิตาลีแถวเมได ไปกับยูกิโกะกับเอมิกะ
ก็ไม่ได้เจอสองคนนี้มานานแล้วตั้งแต่เดือนธันวาที่ไปกินอาหารเกาหลีด้วยกัน
แล้วสองคนนี้เจอเราคำแรกก็พูดว่า "ティビー、髪染めた？"
เป็นคำทักทายที่ปลื้มมากกกกค่ะ กับ "ผอมลงรึป่าว" ๕๕๕ ไม่ต้องว่าสวยอะไรยังไง เพราะสวยอยู่แล้ว
ใครอยากให้คนสวยดีใจ เวลาเจอกันช่วยทักอย่างงี้ด้วยนะฮ้า
วันนี้ได้ฟี๊ดแบ็คโชรงบุง ตอนแรกก็ดีใจมากๆเลยที่อาจารย์บอกว่าไม่ต้องไปหาอาจารย์ก็ได้
แ่ต่คนสวยกลับมาอ่านคอมเมนท์อาจารย์แล้วไม่เข้าใจ
(ลายมืออาจารย์ก็สวยมาก พี่ลูกน้ำก็บอกว่าเวลาอาจารย์คอมเม้นท์จับใจความยากมาก)
ก็เลยไปออฟฟิศอาจารย์ อาจารย์ก็บอกว่าคนสวยแกรมม่าเก่งมาก รงบุงชิคคาริมาก (จริงหรอ)
แต่มันแอบเหมือนตัวอย่างจริงๆ แหละ แหะๆๆ๕๕
ตอนแรกก็กลัวอาจารย์มาก แต่ว่าก็สนุกดี ความจริงอาจารย์ก็ใจดีอ่ะ ได้คุยตั้งหลายๆ เรื่อง
โอ้ววันนี้นานาโฮะออกแล้ว ถึงแม้ไม่ค่อยได้คุยกันแต่มันเหงาๆไงไม่รู้ |
|
|
