โอ้วเดือนสิงหาแล้ว กลับมาเมืองไทยได้สองเดือนกว่าแล้ว ถามว่าชินกับชีวิตที่เมืองไทยรึยัง ก็คงต้องบอกว่าชินแล้ว

แต่ก็มีบางอย่างที่ยังไม่ชิน แล้วก็คงจะเปลี่ยนไม่ได้ เพราะเราไม่ได้เป็นคนควบคุมมัน

ชีวิตที่นี่ธรรมดาเกินไป หรือไม่ชีวิตที่ญี่ปุ่นก็สนุกเกินไป เพราะเป็นอิสระ จะทำไรก็ทำ (แต่เราก็แอบมีขอบเขตของเรานะ)

 

เรื่องเพื่อน ก็ติดต่อได้ทางเฟสบุ๊คบ้าง เมลล์บ้าง จดหมายบ้าง แต่ก็แบบนานๆ ทีว่ะ

ไม่อยากจะบ่นเลยว่า อย่างเราอ่ะก็แบบติดต่อเพื่อนได้ตลอดอยู่แล้ว ใครส่งอะไรมาก็รีพลายได้ทันที (หรือว่าว่างจัดบวกติดเน็ทวะ)

แต่ทุกคนคงยุ่งๆ อ่ะแหละเนอะ อืมมม ห่ะ เราก็แอบทำใจไว้ก่อนอยู่แล้วล่ะ ว่ากลับไปจะมาสนิทกันเหมือนเดิมคุยกันทุกวันได้ไง

ทุกคนกลับประเทศตัวเองแล้วก็ต่างต้องไปมีชีวิตของตัวเอง เรียนต่อบ้าง ทำงานบ้าง อืมมๆๆๆ

ตอนกลับมาแรกๆ เราก็แบบแอบเสียใจ แอบเช็คเมลล์บ่อยหวังว่าจะมีใครส่งมา ตอนนี้ก็แบบทำใจได้แล้วเลย เฉ้ยเฉย

เพราะยังไงเราก็คิดว่า เพื่อนไม่ต้องเจอกันบ่อย มันก็เหมือนเดิมรึป่าวนะ ไม่เห็นจะต้องไปคิดเลยว่าเมื่อไหร่จะเจอกันไรงี้

 

เมื่อก่อนเราให้ความสำคัญกับเพื่อนมากๆๆ แต่ตอนนี้เราก็เหมือนโตขึ้นและคิดได้ว่าทุกคนต่างมีชีวิตของตัวเอง

จะให้ตัวติดกันทำไรเหมือนกันเหมือนแต่ก่อนก็ไม่ได้หรอก และทุกคนต่างมีความคิดและเหตุผลของตัวเอง ไม่ใช่ทุกคนจะคิดเหมือนเรา

จะไปว่าว่าทำไมคนนั้นคิดอย่างนั้นคนนี้คิดอย่างนี้หรือวิจารณ์ไรงี้ก็ไม่ได้ จริงมั้ย

เพราะฉะนั้นเด๋วนี้เราว่าเราเห็นตัวเองเป็นใหญ่ บางทีก็ไม่ค่อยยอมใครแล้ว เวลาเราไม่อยากทำไรเราก็ไม่ทำหว่ะ

อย่างตอนอยู่ญี่ปุ่น ถ้าเราไม่อยากทำอาหารเราก็จะไม่ทำ เราไปเล่นสกีเราเล่นไม่ได้แล้วคนอื่นว่าเราว่าเปลือง เราก็ไม่เล่นว่ะ

แต่เราก็เป็นคนแคร์คนอื่นมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยนะ กลัวนู่นกลัวนี่กลัวคนอื่นเสียใจอะไรอย่างงี้ ต่อไปนี้เราจะคิดถึงตัวเองให้มากขึ้น

 

สรุปว่าก็ไม่ได้ทุนมงนะฮ้า อุส่าผ่านรอบข้อเขียนมาได้ หนึ่งในห้าเลยนะเนี่ยยย ควรภูมิใจมั้ย หรือไม่ ฮ่าๆ

แต่ตกสัมภาษณ์เพราะโดนมาเอด๊าฟาดมาอย่างแรงห่ะ แต่ก็แบบดีใจนะที่เพื่อนๆ และอาจารย์คอยเชียร์เราตลอด

เด๋วต้องไปเดินชั้นสิบเคาะเดินขอบคุณเป็นรายห้อง

 

พรุ่งนี้ยูกิอามิมาไทย แล้ววันศุกร์เรียวก็จะมา ไปเที่ยวๆ