เหนื่อยๆ โอ้ย เหนื่อย ทำไมอยู่เมืองไทยแล้วมันเหนื่อยอย่างงี้นะ โดเรียโดเรีย

ทุกวันต้องตื่นตีห้าครึ่ง กลับมาถึงบ้านหกโมงทุ่มสองทุ่มไรเงี้ยห่ะ

ซึ่งแบบต่างจากญี่ปุ่นมากห่ะ ตื่นก่อนไปเรียน 10 นาทีก็ทัน ก็เลยตื่นประมาณเกือบๆ 9 โมง

เลิกเรียนสามโมงก็กลับมาถึงหอสามโมงห้านาที ไรเงี้ยอ่ะ ก็เลยมีเวลาทำอะไรยังไงเยอะห่ะ

 

เมืองไทยนี่อะไร รถจะติดไปไหนเนี่ย (นี่ขนาดไม่ได้ไปมหาลัยเองนะเนี่ย ในรถก็นอน55)

แล้วอยู่ญี่ปุ่นร้อยวันพันปีแบบไม่ป่วยเลยอ่ะ นี่อะไรป่วยอย่างกับจะเป็นไข้หวัดสองพันเก้า

วันหลังต้องเอาผ้าพันคอผ้าปิดจมูกปิดหูมาใส่เป็นเทรนด์ใหม่ด้วยดีมั้ยล่ะ

 

คิดถึงญี่ปุ่นอ่ะห่ะ โดยเฉพาะไอจัง อืมมม แต่ก็คงยุ่งๆ กันแหละ

แบบไอจังเป็นคนที่แบบเข้าใจเรามากๆอ่ะ ถึงมากที่สุด แบบจะรู้ตลอดเลยว่าเรารู้สึกไงคิดไง

แต่เพื่อนๆ ก็ (บอกว่า) จะมาไทยนี่ เด๋วยังไงคงได้เจอกันอีกเนอะ

 

 

อาจารย์คณะเราทำไมเก่งขนาดนี้ง่ะ ปลื้มห่ะ

อ.น้ำทิพย์ อ.กนกวรรณ อ.ชมนาด โอ้วววว

อ.อิไวก็น่ารักมากๆๆๆ

よしゃ！！！

 

やろうか？

 

やってみるか？

 

とりあえず頑張るわよ！

 

いつかみんなに輝いてみせる！

 

 

โอ้วก็กลับมาเมืองไทยตั้งแต่วันเสาร์แล้ว ตั้งแต่ตอนบ่ายๆอ่ะนะฮ้า

 

วันอาทิตย์ตอนเช้าตื่นมา ก็แบบรู้สึกว่า "โอ้ววนี่เราอยู่เมืองไทยแล้วหรอ" ไรงี้

ตอนอยู่ญี่ปุ่น 9 เดือนเหมือนเป็นความฝัน และเมืองไทยคือความจริง!!

 

ชอบชีวิตที่ญี่ปุ่นมาก อาจเป็นเพราะเป็นอิสระ แล้วก็ได้ทำไรหลายอย่างที่ไม่เคยทำ

ยิ่งช่วงหลังสนิทกับรูมเมทมากๆๆๆๆ แล้วมันแบบเหงาอ่ะ ที่ไม่ได้นั่งคุยกันถึงดึกๆเหมือนเมือก่อน

 

ทำไมเวลาที่เรามีความสุขมันถึงผ่านไปเร็วขนาดนี้นะเนี่ย เฮ้ออออ

คิดแล้วก็ใจหายอ่ะ

 

เฮ้อออ แล้วจะเอายังไงกับชีวิตดีอ่ะ