Patcharaphan's profile★TiBBy TiBBaDee★PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
April 30 คำเดียว**อ่านนิยายมากๆ เลยอยากลองเขียนอย่างงี้น่ะ 55
วันนี้ฉันก็ใช้ชีวิตปกติเหมือนวันธรรมดาทั่วไปที่อยู่บ้าน
คือตื่น 10 โมงกว่าๆ กินอะไรรองท้องเล็กน้อย อาบน้ำ แล้วก็นั่งรอคุณพี่เลี้ยงทำอาหารกลางวันให้กิน
วันนี้เมนูเป็นมาม่าผัดขี้เมา หลังจากกินแล้ว ฉันก็ออกไปเรียนไวโอลินที่ 30 ซอยข้างหน้า
ระยะทางไปซอยลาดพร้าว 101/3 ไม่ได้ไกลจากบ้านฉันเลย ถ้ารถไม่ติดจริงๆ 10 นาทีก็ถึง
แต่ฉันต้องออกจากบ้านเร็วกว่านั้นนัก เนื่องจากที่จอดรถที่มีน้อยนิดที่สถานที่เรียนนั้น
วันนี้ฉันต้องจอดรถชั้น 6 อีกแล้ว ฉันไม่ชอบที่จอดรถที่นี่เอามากๆ ทางขึ้นกับทางลงทางเดียวกัน มืดก็มืด แคบก็แคบ
แล้วยิ่งฉันสวยผอมอย่างนี้ ฉันยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ ยิ่งจอดสูงก็ยิ่งต้องลงบันไดมืดๆเยอะ แถมต้องแบกไวโอลินไปด้วย
ตอนเรียนก็ปกติดี ฉันไม่ทำให้ครูจับได้หรอกว่าฉันไม่ได้ซ้อมมา เลย
ก็ฉันขี้เกียจแบกกล่องมาจากห้องนอน กว่าจะหยิบโบว์ หยิบเครื่อง ขัดยางสน หมุนให้โบว์ตึง ฯลฯ
ขนาดเปียโน ตอนนี้ฉันยังไม่ค่อยซ้อมเลยเดี๋ยวนี้ ด้วยเหตุผลง่ายๆ ที่ว่า ไม่มีอารมณ์จะซ้อม
ความจริงฉันก็ไม่ชอบเป็นอย่างนี้ ไม่เป็นตัวอย่างที่ดีกับลูกศิษย์ที่น่ารักๆ ของฉันเสียเลย
ก่อนจะเลิกเรียน ครูถามฉันว่า อาทิตย์หน้าจะเปลี่ยนเวลาเรียนมั้ย
ฉันคงเป็นนักเรียนที่เปลี่ยนเวลาเรียนบ่อยที่สุดในโลก ประมาณว่าไม่มีเวลาเรียนแน่นอน นัดเป็นอาทิตย์ๆ
ก็ช่วงนี้ฉันธุรกิจยุ่งเหยิง แต่หลังจากนี้ไปคงไม่เท่าไหร่แล้วมั้ง
ตอนกลับฉันก็ต้องขึ้นบันไดที่จอดรถถึง 6 ฉันและแบกไวโอลินขึ้นไปด้วย
ลิฟท์เก่าๆที่นั่นฉันไม่กล้าขึ้นคนเดียวหรอก ก็มันดูเก่าจะตาย น่ากลัวด้วย
พอไปถึงรถ ฉันต้องหอบๆแหกๆ กว่าจะสตาร์ตรถขับออกมาได้ และระหว่างทางลงฉันสวนกับรถถึง 3 คัน
เห้อๆ เบื่อที่จอดรถที่มันแคบๆ จริงๆ ต้องถอยให้กันไปมาตั้งนาน แต่ก็ดีที่ฟรีเนี่ยแหละ
(ความจริงก็ไม่มีฟรี นี่ถ้าไม่มีตราปั๊มพร้อมลายเซ็นต์ของพี่ที่โรงเรียน ฉันก็ต้องเสียตังไม่รู้เท่าไหร่)
พอฉันเลี้ยวเข้าซอยบ้าน ซึ่งเป็นซอยตันเล็กๆ ฉันก็บังเอิญเจอเด็กผู้ชายคนนึงอายุประมาณ 18 ที่หน้าปากซอย
เด็กคนนี้หน้าตาดีแสดงว่าพี่สาวเค้าต้องหน้าตาดีแน่ๆ เค้ามองมาที่ฉัน ยิ้มเหมือนทุกครั้งที่เค้าต้องการความช่วยเหลือ
**เป็นครั้งแรกในรอบวันนี้ที่เค้ามองหน้าฉัน เป็นครั้งแรกในรอบ...ไม่รู้สิ...ที่เค้ายิ้มให้ฉัน
ฉันก็กลับรถทันทีอย่างรู้หน้าที่ แล้วก็เปิดล็อกรถ เค้าขึ้นมาและพูดเบาๆ ว่า "บิ๊กซี"
ฉันก็ขับรถย้อนทางเดิม ไปส่งเค้าที่บิ๊กซี พลางคิดในใจ เค้าเห็นฉันเป็นแท็กซี่หรือไงนะ
พอส่งเค้าเสร็จฉันก็กลับบ้าน กลับมาอ่านหนังสือ เล่นคอม และทำอะไรไปตามประสา (คนสวย ขอนิดนึงเถอะ55)
**"บิ๊กซี" คือคำเดียวที่เค้าพูดกับฉันวันนี้
**ก๊ากๆๆ เป็นไงเหมือนนิยายมั้ย 55
**โอ้ว วันนี้ดูเอ็มวีบี้ มีนักไวโอลินคนนั้นมาเล่นด้วย โอ้วๆๆ กรี๊ดห่ะ
April 28 ตัดๆเมื่อคืนกับวันนี้มานั่งตัดกล่องป๊อกกี้ ตัดแค่หน้ากล่องอะนะ เหมือนจะส่งชิงโชคเลย 55
ตัดๆ แล้วก็แปะในอัลบั้มกาว สนุกมากมายๆ ชิ้นส่วนที่เหลือน่าจะไปขายกิโลได้เลยอะ ใส่ถุงใหญ่ได้ตั้ง 3 ถุง
โอ้ว และแล้วตำนานห้องป๊อกกี้ก็หมดไป คนที่ไม่เคยมาบ้านเราก่อนเมื่อวานเสียดายแย่เลยๆ 55
ตอนนี้ตู้ก็ว่างโล่ง ดูสบายตาจริงๆ ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างงี้ได้นานรึป่าว 55
เมื่อวานดูเดอะสตาร์ โอ้วในที่สุด ก็มีผู้ชนะการประกวดร้องเพลงที่เป็นผู้หญิงซะที
โอ้ว แต่เค้าเพิ่งจบม.6 เฮ้ยยยยยยยย งง มีแต่เด็กๆอะ ตอนนี้ เอเอฟนี่ก็เด็กหมดเลย
แต่เดอะสตาร์ก็หนุกดีนะ แม้จะไม่ได้ติดตามมาก มันไม่เล่นนู่นเล่นนี่เยอะเกินเหมือนเอเอฟอะ
มีใครว่าคนในวิดิโอนี่เหมือนอ.อิไมบ้าง อุ้ย เล่นของสูง 55 ลองดูนะ เราว่าเหมือนมากๆ April 27 เปิ้ลเปลี่ยนวันนี้ได้ทำอะไรที่เป็นการเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเองอย่างมาก คาดว่าทุกคนที่รู้จักต้องตกใจแน่ๆ ถ้ารู้ว่าวันนี้เราทำอะไร
โอ้ว 55 ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แค่จัดห้องใหม่ ก็เอาหนังสือใส่กระจกตรงหัวเตียง แทนกล่องป๊อกกี้ เก็บหนังสือบางส่วนใส่โฟม
พวกหนังสือภาษาอังกฤษ อ่ะ แพงซะปล่าว เอาไว้นานๆ หน้าเหลืองหมด อยากได้ตู้กระจกแต่แม่หาบอกกลับมาก่อนละกัน
แล้วก็...
ทิ้งกล่องป๊อกกี้ไปหมด!!!
ก็แบบ คิดไปคิดมา มีไว้ก็เป็นที่เก็บฝุ่นเปล่าๆ แล้วยิ่งนับวันก็นับจะมีมากขึ้นๆ ซื้อตู้ใหม่เท่าไหร่ก็ไม่พอ
พี่ต้อยก็เหลือที่นอนน้อยเต็มที เพราะของวางบนพื้นเต็มไปหมด ที่ก็ไม่มีจะให้เก็บซะที
สุดท้ายก็ตัดสินใจ ทิ้งก็ทิ้งวะ และเมื่อต้องตัดสินใจแล้ว ต้องทำเลย ไม่งั้นก็จะไม่ได้ทำซะที
แต่ว่า ก่อนทิ้งก็ตัดหน้ากล่องเก็บไว้ในอัลบั้มเรียบร้อยแล้วๆๆ 55 ถึงจะทิ้งแต่ก็ยังชอบอยู่นะฮ้า
จะได้ไม่ลืมว่า ครั้งหนึ่งในชีวิต เคยเก็บกล่องป๊อกกี้เป็นร้อยๆ กล่องไว้ในห้องนอน!!
ง่ะ สำหรับอะไรบางอย่างคงเปลี่ยนไม่ได้แล้วมั้ง
น่าแปลก บางคนอาจรักครอบครัวมาก แต่บางคนกลับอยากหนีไปให้ไกลๆ
บางคนอยากดูทีวีอ่านหนังสือคุยอยู่ด้วยกัน แต่บางคนกลับอยากอยู่คนเดียว
ไม่เคยเข้าใจ ...兄弟 ที่รักกันเป็นยังไง เราถ่ายรูปกันสุดท้ายเมื่อไหร่ คาดว่า 3 ปี
เมื่อไหร่ชีวิตมีแต่คุยกันเรื่องเล่นคอม เมื่อไหร่ที่ทั้งวันไม่มองหน้ากัน คาดว่า 2 ปีหลังเนี่ย
เมื่อไหร่ที่เวลาเราสอนพิเศษเด็กเอนท์เราไปถามน้องคนอื่นแทนมัน คาดว่า 1 ปี
เมื่อไหร่...
แล้วเมื่อไหร่...จะเหมือนเดิม...หรือ...ไม่มีวัน
สงสาร お母さん แต่เรื่องบางเรื่อง ทำคนเดียวก็ไม่ได้
และบางครั้งก็ ไม่อยากทำแล้ว......
April 26 รับสมัครงานมีใครสนใจสอนเปียโนบ้างป่าว
ที่ สยามกลการ ยามาฮ่า อิมพีเรียลลาดพร้าว (บิ๊กซี) ห้างที่เจริญที่สุด ซอย 71 ห่างจากบ้านเรา 2 นาที (แล้วบอกเพื่อ...55)
วันอาทิตย์ เวลา...เอ่อ 9 โมงเช้า ถึง 4 โมงเย็น ไม่มีพักเที่ยง เค้าไม่ให้คนกินข้าว แต่แอบกินได้นะ ทำบ่อย55
ได้ค่าสอนชั่วโมงละ 105-240 (น้อยนิดมหาศาล) แล้วแต่จำนวน+ระดับของเด็ก มีที่จอดรถ แต่ตอน 9 โมงร้าง
สรุปว่า ช่วยเค้าหา หรือไงวะเนี่ย เอาเหอะๆ ก็ดีกว่านั่งอยู่บ้านเฉ้ยเฉยละกันนะ สำหรับคนที่บ้านใกล้อย่างเราอะ
พี่เค้าฝากมาอ่านะ ใครสนใจก็บอกแล้วกัน หรือไปติดต่อที่โรงเรียนเลยก็ได้ ก็คงมีทดสอบเล็กน้อย แล้วก็ได้สอนเลยละมั้ง
ปล.ใครชอบโทรมาแล้ววางตอนดึกอะ เลิกเหอะ ทำมาจะ 5 เดือนแล้วไม่เหนื่อยบ้างหรอ ถ้าจะไม่คุยก็ไม่ต้องโทร
หรือถ้าจะคุย ก็บอกมาดีๆ เหอะว่าเป็นใคร ส่งแมสเสจไปถามก็ไม่ตอบ รำคาญ
ปล.2 จะมีวันไหนที่เด็กจะไม่ว่าว่าอ้วนบ้างปะฮะ ไม่คนนี้ก็ต้องคนนั้น ตุ๊ดอ้วนมากหรืองายยยย
ปล.3 เจ็บคออีกแล้ว ไม่สบายอาทิตย์เว้นอาทิตย์
April 25 Arashi Arashiช่วงนี้ฝนตกทุกวัน แถมเมื่อวานยังมีพายุเข้าตอนดึกๆอีก
โอ้ว ตุ๊ดชอบ ฝนตก ถึงแม้จะออกจะลำบากอยู่นิด แต่ถ้าอยู่บ้านนอนอะ โคดสบายย ตื่นสายเลย
ช่วงนี้ตื่นสายสุดๆ ตื่น 10 โมง 11 โมงทุกวัน 55 สบายจริงๆ
แต่ถ้าฝนมันตกก่อนเอาผ้านวมสคูปีดูสุดหนาไปตากก็ดีสิ นี่ต้องห่มผ้าแพรบางๆ โอ้วตุ๊ดหนาวว
ช่วงนี้ไม่ค่อยมีสอน ก็มีสอนประจำอยู่แค่วันเสาร์ วันอื่นๆ ก็แล้วแต่จะได้รับการติดต่อ 55
ชีวิตประจำวันก็ไม่ค่อยมีอะไร ไม่ค่อยฟุ้งซ่านแล้ว เด๋วนี้อ่านหนังสือมากกว่าดูซีรี่ย์ เห้อ ชอบอะไรเป็นพักๆเนอะ
เทอมนี้ไม่ได้ลงทะเบียน เลยไม่ต้องเครียด ขี้เกียจหาวิชามากๆ แต่ยังไงก็เป็นที่ปรึกษาสภาลงทะเบียนแห่งชาติอยู่
ตอนนี้เพื่อนๆที่ญี่ปุ่นได้รับโปสการ์ดแล้ว โอ้ว สามวันเองก็ถึงแล้ว โอ้วอยากไปญี่ปุ่นแล้ว
มิสเนื้อทรายยย โอเนไกชิมัสๆๆๆ
April 23 บทสนทนาณ ห้อง P1 โรงเรียนดนตรีชื่อเหมือนรถมอไซค์สาขาหนึ่ง
คุณครู "วันนี้ ครู...ตุ๊ด...มาแทนนะคะ หนูชื่ออะไรเอ่ย"
เด็ก "ผมชื่อ...ตู๊ด..ตู๊ด...อายุ 8 ขวบ อยู่อินเตอร์ฮะ"
คุณครูฟังชื่อเด็กไม่ชัด แต่คิดว่าช่างมันเถอะ เพราะมาสอนแทนแค่ครั้งเดียว
---ผ่านไปประมาณ 3 นาที---
เด็ก "ผมไม่เข้าใจฮะ มันเล่นยังไง ผมไม่เข้าใจ"
คุณครูคิด (แปลว่าไรวะ ไม่เข้าใจ มันมีแต่อ่านโน้ตไม่ออก หรือไม่รู้เล่นตรงไหน แต่คำว่า"ไม่เข้าใจ"แปลว่าไร)
คุณครูฝืนยิ้มแล้วเขียนลงสมุดเด็กว่า "นิ้วโป้งอยู่ที่ตัวฟา"
เด็ก "ผมอ่านไม่ออกนะเนี่ย ผมถนัด English มากกว่า ก็ผมเรียนอินเตอร์อะ"
คุณครูก็ยังยิ้มต่อแล้วลบเปลี่ยนเป็น "Thumb-Fa"
เด็ก "ทำไมคุณครูเขียน thumb อย่างนี้ มันไม่ make sense ต้องเขียน thum" พร้อมออกเสียงแบบมี b กับไม่มี b ให้ฟัง
คุณครูก็พยายามยิ้มแล้วพยามคิดว่า ตลอดชีวิตที่เรียนอังกฤษและสอนอังกฤษมาก็มั่นใจตลอดว่าเขียนว่า thumb
แต่ก็คิดว่าเอาเหอะ ขี้เกียจเถียงเด็ก แต่ก็คิดอยู่ว่ากลับบ้านมาต้องมาเช็คซะหน่อยแล้ว
---ผ่านไปอีกประมาณ 3 นาที---
เพลงนึงมีชื่อว่าอะไร dogs ซะอย่าง
เด็ก "คุณครูรู้มั้ยทำไม dog ถึงเติม s"
คุณครู "ก็มันมีหลายตัวไง"
เด็กทำหน้าตกใจมากที่คุณครูรู้ แล้วก็ถามคำถามต่อไป
"แล้ว people ล่ะ"
คุณครู "อ่อ นั่นมันเป็นพหูพจน์อยู่แล้ว" พร้อมกับคิดว่าตัวเองดูโง่มากหรอ
---ผ่านไปอีกประมาณ 3 นาที--- (ทำไมทุกครั้งต้อง 3 นาทีหว่า เอาเหอะ ตุ๊ดคิดไม่ออกค่ะ)
คุณครูเห็นเด็กใส่เสื้อที่มีตัวอักษรภาษาญี่ปุ่น
คุณครู "อ่าวอันนี้มันอ่านว่า อาราชินี่ (สมมตินะฮะสมมติ)
เด็กทำหน้าตกใจอีกแล้วที่คุณครูรู้ คุณครูคิดอีกว่า แปลกมากหรอที่ตัวเองรู้ภาษาญี่ปุ่น
---ตู๊ด หมดเวลา 1 ชั่วโมง---
เด็กเด๋วนี้จะอินเตอร์ไรกันนักหนา เด็กเราอินเตอร์เกินครึ่งอะ แต่อินเตอร์จนอ่านไทยไม่ได้ก็ไม่ดีปะ
เด็กสาธิตยังอินเตอร์ได้เลย ก็อินเตอร์เน็ตไง เล่นทั้งวันทั้งคืน
โอ้ว มีรุ่นพี่สาธิต39 คนนึงเสียชีวิต ตกใจมากอ่ะ อยู่ดีๆ ก็นอนแล้วไม่ตื่น
ขอไว้อาลัยด้วยนะคะ April 22 คำถามเพิ่งอ่านเรื่อง At first sight ของ Nicholas Sparks จบ
เศร้าและซึ้งม้ากมาก ม้ากมากค่ะ ขนาดเป็นคนที่ไม่เคยร้องไห้เวลาดูหนังละคร หรืออ่านหนังสือใดๆ ยังแอบน้ำตาซึม อ๊าก ทำไมต้องจบแบบนี้ (ความจริงแอบรู้ตอนจบแล้วเพราะเคยแอบไปอ่านเวอร์ชั่นภาษาไทยหน้าสุดท้ายที่ร้านหนังสือ) นี่ถ้าแบบไม่รู้ก่อน ช็อคชัวร์ แต่เราก็ชอบนะ เค้าเขียนได้เป็นธรรมชาติและทำให้อารมณ์คล้อยตามกับตัวละครม้ากมาก ตอนนี้รู้สึกงงๆ กับตัวเองยังไงบอกไม่ถูก เหมือนคนแก่ ชอบคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย คิดถึงเรื่องเก่าๆ คิดถึงคนโน้นคนนี้
คิดว่าทำไมต้องเจอกัน ทำไมต้องจากกัน ทำไมต้องรู้จักคนใหม่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่คนที่เรารู้จักทั้งหมดดีพออยู่แล้ว แล้วก็ไม่รู้ว่าคนที่เราจะได้รู้จักเพิ่มจะดีรึป่าว ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เราจะได้เจอในอนาคตมันคุ้มกับการเปลี่ยนแปลงที่เราอาจต้องสูญเสียบางอย่างในอดีตรึป่าว บางอย่างในอดีตมันเหมือนดีอยู่แล้ว ทำไมเราถึงรักษาให้มันเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ทำไมทุกอย่างต้องมีการเปลี่ยนแปลง อีกอย่าง ทำไมเราจะต้องออกไปจากพ่อแม่ คืองงอะ งงที่ที่ลูกโฮสต้องออกไปมีบ้านเอง
อ่านนิยายแล้วซึ้งกับสิ่งที่พ่อแม่ทำให้เราได้ทุกอย่างตอนเด็กๆ แต่ทำไมตอนโตทุกคนถึงพร้อมออกจากพ่อแม่ ทำไมน้องถึงทำเย็นชากับพ่อแม่พี่ได้อย่างนี้ ทั้งที่เมื่อตอนเด็กเค้าก็ดูแลน้องมาอย่างดี
เรายังคิดอยู่ตลอดเลยว่ามีตอนไหนที่น้องรู้สึกไม่พอ ทำไมมันถึงได้เป็นอย่างงี้ คนที่คุยกันแค่ว่า "เลิกเล่นคอมกี่โมง" แค่นี้ ยังเรียกว่าเป็นพี่น้องกันได้อยู่รึป่าว อย่างงี้ไม่เหมือนเราเป็นลูกคนเดียวมากกว่าหรอ อย่างงี้เรามีน้องไว้เพื่ออะไร สุดท้ายก็ค้นพบคำตอบให้ตัวเองได้ว่า "ทุกอย่างย่อมมีการเปลี่ยนแปลง" และ "ทุกคนมีทางเดินของตัวเอง"
ถ้าเรายอมรับสองอย่างนี้ได้ ทุกอย่างก็จะดำเนินไปอย่างปกติ ไม่ต้องคิดถึงกันตลอด แต่ไม่ลืมความทรงจำดีๆ ที่มีด้วยกัน
แต่...ตุ๊ด...ยังทำไม่ได้อ่ะค่ะ
April 18 อยู่ๆก็คิดถึงอยากอัพความรู้สึกนี้ไว้ก่อนมันจะหายไป...
เคยรู้สึกอย่างงี้มั้ย ...อยู่ดีๆก็คิดถึงขึ้นมามากๆ จนงงตัวเองเหมือนกัน เพราะว่าก็ห่างไปนาน
อยู่ดีๆ ก็อยากเจอ อยากกลับไปอยู่ในสถานการณ์นั้น อยู่ดีๆ ความรู้สึกตอนนั้นความทรงจำก็เหมือนจะเปิดออก
อยู่ดีๆ ก็นึกถึงสิ่งที่เราทำตอนนั้น คำพูดที่พูดกัน และอื่นๆ อีกมากมาย
โอ้ย คิดถึงๆ
--คิดถึงธรรมชาติ แบบหาอย่างนี้ไม่ได้ในกรุงเทพฯแน่นอน
--โฮสตัวอ้วนน่ารัก ฟาร์มใหญ่ ใจดี มีวินัย เอ๊ะยังไงละ 55
--เพื่อนๆ ทุกคน ตอนนั้นสนิทกันมากๆอ่ะ
--กิจกรรมลูกเสือที่จะต้องไปทุกวันอังคาร ชอบง่ะ
--ปีนเขาที่เราพังต้นไม้พังไปต้นนึง ด้วยความไม่ซุ่มซ่าม 55
--สวนสนุก ที่เราเหมือนขอแกมบังคับให้เค้าพาไป
--อีกหลายๆ ที่ที่โครงการ พาไปเที่ยว วอเตอร์เวิร์ค สกายทาวเวอร์ โรตารัว
ฯลฯ
6 ปีแห่งความหลัง คิดถึงจริงๆ หวังว่าจะได้เจอกันอีก... April 16 กลับมาแล้วววววกลับมาแล้ววววววทุกคน ติ๊บกลับมาได้อย่างปลอดภัยไม่เป็นไข้หวัดหนาวสั่นแต่อย่างใด
โอ้ว ก็เป็นทริปที่สนุกมากกกกกกกกก แม้จะไปอยู่แค่ 3 วัน 2 คืน ใครๆก็บอกว่าน้อยไป แต่เราว่าโอเค
เพราะเค้าก็ดูแลเราดี ไม่ได้เป็นแบบทัวร์อะ เป็นแบบพี่เค้าจะถามมากกว่าอยากไปไหน จะเอายังไง
วันแรกไปถึงประมาณ 7 โมง นั่งเครื่องบิน 12 ชั่วโมง โอ้วว ไม่ได้นั่งเครื่องบินยาวๆ มานานแล้ว
เพราะหลังๆ ไปแต่ญี่ปุ่น เกาหลี แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับเรา เพราะหลับไปซะ 10 ชั่วโมง
ตื่นเฉพาะเวลากิน 2 มื้อ โอ้ว ไม่ชอบเครื่องบินเลยอะ เราจะไม่เป็นแอร์เด็ดขาด ทั้งๆที่สวย ผอม ไม่ซุ่มซ่าม
พอไปถึงก็รอรถแล้วก็นั่งรถไป Windsor Castle อยู่นอกเมือง ก็สวยดี เป็นแบบกลมๆ
ตอนกลางวันกินข้าวที่ร้านติ่มซำที่คุณ minami (แปลเป็นไทยดิ๊ แล้วก็แปลให้สุภาพขึ้นอีก) ชอบมากิน
โปรแกรมวันนี้ก็ถูกเปลี่ยนนิดหน่อย เพราะที่ลอนดอนมีวิ่งมาราธอนประจำปี เฮ้อ มามีวันนี้เนี่ยนะ 55
ก็ได้ไป Tower of London ตรงนั้นก็เห็น Tower Bridge ด้วย สวยดีห่ะ
เสร็จก็ไป Madame Tassuad หุ่นขี้ผึ้ง ตอนแรกนึกว่าไม่ค่อยมีไร แต่ก็หนุกดีเหมือนกันแฮะ
วันที่ 2 ตอนเช้าไปปราสาท Brenhelm เขียนงี้ป่าวนะ จำไม่ได้ละ ที่นอกเมือง วันนี้หนาวมาก
เพราะปราสาทอยู่ริมแม่น้ำ เลยลมเย็น แบบหนาวหน้าชาไปหมด (แต่ยังไหวนะ)
ตอนกลางวันไปเมือง Stratford กินเสต็กเนื้อแดง แซลมอนย่างเสียบไม้ และ fish & ship
ตอนบ่ายไป Shakespeare's Birthplace ซึ่งมิค่อยมีไร เลยรีบดูและไป Marks & Spencer ต่อ
ตอนเย็นกินอาหารไทย ร้าน Fatboy ก็อร่อยดี
วันสุดท้ายไปโรงงานผลิตยา Dabur ที่ Bordon แล้วก็กลับมาลอนดอน
ดูพวก Big Ben, buckingham palace และแวะช็อปปิ้งอีกนิดหน่อย แล้วก็กลับ
ขากลับเร็วกว่าหน่อย แค่ 10 ชั่วโมง แต่ก็หลับไปซะ 8 คราวนี้อาหารยังไม่กินเรยย55
โอ้วววววกลับมาโคดร้อนเลย ถ่ายรูปมาเยอะมาก ดูใน hi5 และในสเปซนะ
April 12 งงๆงงๆ ทำไมเหมือนกับเราย้อนเวลาไปในอดีตอีกครั้งอีกแล้ว
ช่วงนี้มีแต่อะไรๆ ที่ทำใรคิดถึงเมื่อก่อน ทั้งๆที่แบบลืมๆ ไปแล้วอ่า
ก็วันนี้ลูกโฮสที่นิวซีแลนด์คุยเอ็มกะเรา แล้วบอกว่าอยากให้เรากลับไปม้ากมาก
คิดถึงเราม้ากมาก บอกว่าเราเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเค้า แล้วเค้าก็ดูรูปเราทุกอาทิตย์
หกปีแล้วเนี่ยนะ แปลกป่ะ แล้วตอนนั้นเราก็อยู่แค่ 3 อาทิตย์เนี่ยนะ งงเรยงง
ทำไมทุกคนชอบทำแบบนี้กะเรา ตอนเราสนใจเนี่ยก็ไม่ค่อยจะสนใจเล้ยยย
พอเราไม่สนใจบ้าง ก็มาสนใจขึ้นมา เฮ้อ
คิดถึงเมื่อก่อนจริงๆ แปลกที่เวลาเจอเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนานนนน
ก่อนไปเจอเราก็คิดว่า จะมีไรคุยกะมันป่าววะไรเงี้ย แต่ปรากฏว่ามันยังเหมือนเดิม
พูดถึงก็อยากไปนิวซีแลนด์เหมือนกันนิ มีใครอยากไปบ้าง April 10 ไม่สบายอีกละโอ้ววววววว ไม่สบายอีกแล้วอะ ไออย่างแรง มีน้ำมูก และตัวร้อนบางเวลา
เบื่อว่ะ จะไปเที่ยวทีไรต้องไม่สบายทุกที ตอนไปเสม็ดก็ทีนึงละ ตอนไปภูกระดึงก็สั่นไม่ไหว55
เนี่ย เป็นเพราะสอนเด็กพวกนั้นจริงๆ ไม่อยากสอนแล้วอะ สอนไปก็ไม่ฟัง แหกปากก็แล้ว ไม่ไหวเจ็บคอ
แล้วทำไมจะต้องมานั่งเตรียมชีทดึกๆดื่นๆ จนปวดตัว แถมยังต้องไปซีร็อกซ์เพิ่มให้ด้วย
พรุ่งนี้วันสุดท้ายแล้วๆๆๆๆๆๆ แต่หลังสงกรานต์ต้องสอนอีกป่าววะ
โอ้ว แล้ววันที่ 12-16 ก็จะไปอังกฤษแล้วห่ะ แต่ยังไม่สบายอยู่
แล้วได้ข่าวว่าอังกฤษหนาวมาก เพื่อนบอกว่าถึงแม้ในเว็บจะบอกว่าอุณหภูมิ 10 กว่าๆ แต่ความจริงหิมะตก
จะไหวมั้ย 55 ไม่ไหวก็ต้องไหวแหละ 55 ไปเล่นสงกรานต์ที่อังกฤษดีกว่า
วันนี้ไปเจอเพื่อนเก่าคือ ศิรัญภา ไวยกุฬามา ชื่อเล่นชื่อกร๊าฟ
ตอนม.ปลายชื่อที่ปักบนเสื้อปักผิดเป็น ไวยกุฟ้า โคดขำอ่ะ
วันนี้ก็ไปถ่ายรูปที่ photo me ไม่ได้ถ่ายรูปสตูดิโอนานโคด สนุกดี
เมื่อก่อนตอนซักม.3 ถ่ายบ่อยโคดอะ 55 ว่าแล้วก็อยากไปถ่ายอีก
วันนี้ดาวโทรมา เย้ๆ วันนี้อาจารย์อิเคะไปหาดาว แต่ว่าไม่ได้ไปถึงซุมุโทโคโระเพราะดาวมีงานที่มหาลัย
วันนี้เรื่อง Last friends จะออนแอร์มี เรียว มาซะมิ โนดาเมะและคนเล่นโนดาเมะอีก 2 คน
โนดาเมะเล่นเป็นทอมรึป่าวนะ แล้วตกลงเค้าชื่ออะไร 55 จำได้แต่โนดาเมะ
โอ้ย อยากดูอะๆ เด๋วตอนว่างๆ ต้องสั่งมาดูซะแล้วแว้วแว้ว
อ่าน Queen of Babble รู้สึกว่าเราไม่ชอบนิยายแบบนี้เท่าไหร่
ชอบแบบแฟนตาซีผจญภัยมากกว่าอะ ไม่ชอบแบบบ้าผู้ชายไปวันๆ 55
แต่ยังไงเราก็จะอ่าน The Princess Diaries เล่ม 9 ก็อ่านมา 8 เล่มแล้วอ้ะ
โอ้ว จุน จุนหล่อ วันนี้ได้รับเมลล์จากจุน (จริงรึป่าวนะ)
มีแต่คนชอบจุนมากขึ้น เป็นไงล่า ดูรูปเฉ้ยเฉย ไม่ค่อยหล่อหรอก
แต่พอดูละคร ก็จะค่อยๆ ชอบทีละนิดทีละนิด จุนเล่นละครเก่งด้วยอะ อิอิ
รอดู hanadan ภาคหนัง
April 06 เลี้ยงรุ่นวันนี้มีเลี้ยงรุ่นสาธิตจุฬา 40 ที่ร้าน That's it (ไม่)ใกล้รถไฟฟ้าศาลาแดง
ก็หนุกดี 懐かしい มากๆ (เพราะ...ร้อน) มีสไลด์รูปเก่าๆ โอ่ว รูปตอนม.ต้น ที่เรา บุรัส น้องปิ่น พริมประกวดร้องเพลง
ทำไปได้ไงวะตอนนั้น ประกวดกันทุกปี ไม่ใช่ว่าจะร้องดี ประกวดเสร็จก็กลับบ้าน ไม่รอประกาศผลอีกตะหาก 55
โอ่ว โอ่ว 懐かしい～本当に懐かしい ตอนนั้นมีแต่ความสุขสนุ้กสนุกจริงๆ เนอะ เฮ้อ ไม่น่าเชื่อว่าผ่านมาจะ 10 ปีแล้ว
แล้วก็มีรูปตอนม.ปลายที่ถ่ายกะธหนูที่จิตรลดา ตอนนั้นสนิทกันน้อยลงเพราะอยู่คนละห้อง
แต่วันนี้ได้เจอ ไม่ได้เจอกันมาปีนึง แต่ยังไงธหนูก็คือธหนูว่ะ ไม่ได้เจอกันนานก็รู้สึกทุกอย่างเหมือนเดิม ..จริงๆ นะ
...ถึงจะรู้สึกห่างบางที แต่แบบคุยทีไร ก็ธหนูอะ ไม่รู้จะพูดยังไง ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า
เนี่ยแหละคือเพื่อนสนิท...สำหรับเรานะ ไม่ต้องคุยหรือเจอไรมาก แต่ก็ยังเป็นเหมือนเดิมทุกครั้งที่เจอกัน
เสียดายถ้าไม่ต้องสอนนี่ก็คงไปค้างบ้านธหนูละ
โอ้ว 12 ปีที่สาธิตจุฬาผ่านไปเร็วขนาดนี้เลย
แล้ว 3 ปีที่อักษรจุฬาก็ผ่านไปเร็วเช่นกัน
คาดว่า 1 ปีที่ Nanzan และอีก 1 ปีที่อักษรก็จะผ่านไปเร็วแน่นอน
เวลาผ่านไปเร็ว เพราะฉะนั้นต้องใช้ให้คุ้มค่าทุกนาที!!
สรุปว่า ช่วงนี้สอนทุกวัน ตั้งแต่พุธที่แล้ว ยาวนานไปถึงศุกร์นี้
พรุ่งนี้ต้องไปสอนเปียโนแทน เพราะครูลา วันจันทร์ พุธ ศุกร์สอนอังกฤษซอย 69 พฤหัสสอนน้องที่โรงเรียน
วันอังคารกะว่าได้พักแล้ว แต่มีคนจะมาเรียนญี่ปุ่นด้วยอีก ง่ะ คอก็เจ็บอีก เห้อๆ ขี้เกียจก็ขี้เกียจ 55
เมื่อวาน ดาวโทรมา โอ้ววววววววววววววววววววววววว ง่ะ คิดถึงแมกซ์
ดาวบอกว่าดู Mステ แล้วอาราชิมา เลยคิดถึงเรา 55 โอ้ว สัญญาณจากทางไกลชัดแจ๋วแหววววเลย
ตอนนี้พิ้งค์ก็ออนทุกวัน โอ้ว halfway around the world แต่ก็ติดต่อกันได้ อิอิ April 03 สอนๆโอ้ว อาทิตย์นี้มีแต่สอนๆ สอนทุกวิชา อังกฤษ ญี่ปุ่น เปียโน จะต้องสอนอะไรอีกมั้ยเนี่ย
หลังจากเมื่อวานโมโหอย่างแรงงไปแล้วรอบนึง วันนี้ก็โอเค สอนญี่ปุ่นน้องๆที่โรงเรียน
คิดถึงตอนเอนท์ 55 ตอนนั้นเราเป็นยังไงนะ จำได้ว่าทำข้อสอบเยอะมากๆๆๆๆ
ก็เพราะทำข้อสอบเนี่ยแหละทำให้ได้ดี บวกกับความสวยขึ้นกล้องอีกหน่อยนึง 55
เฮ้อๆๆ ชีวิตเราเกิดมาเป็นครูจริงป่าวเนี่ย ทำไมชีวิตนี้มีแต่สอน
อาทิตย์นี้โปรแกรมเยอะ
วันเสาร์มีเลี้ยงรุ่นที่โรงเรียนโอ้ว
April 02 เด็กมีปัญหาโอ้ววววววววววววววววววววววววววววววววววว ไม่ไหวแล้ว
ไม่เข้าใจ
จะมาเรียนทำไม
ถ้า จะมาส่งบลูทูธ
อ่านนิยาย
คุย
กิน
ฟังเพลง
แม่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง เป็นไรมากป่าววะ เสียตังพ่อแม่ป่าวๆว่ะ
อารมณ์เสีย ตอนเราอยู่ม.2เป็นอย่างงี้หรอวะ April 01 ไปญี่ปุ่นๆเมื่อกี๊อยู่ดีฝนก็ตกแรงไฟดับ ที่พิมพ์ไว้หายหม้ดด ง่า
ตอนนี้ ดาว กับ พิ้งค์หา ถึงญี่ปุ่นแล้วแล้วแล้วแล้วแล้วแล้วล่ะสิสิสิ
ตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่น้า ถึงที่พักรึยัง โอ้ว คิดถึงแล้วอ่า
เมื่อวานพวกเรา (ติ๊บ ออม จัน แพร์ พี่เปา) เดินสายส่งกันอย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะพี่เปา55
ก็ตามแผนเดิมอ่านะ มากินสุกี้แล้วก็เตรียมการอะไรกันเล็กน้อยที่บ้านเรา แล้วก็ไปสนามบินกัน
โอ้วก็เจอดาวกับญาติๆที่เรียกเราว่า "พี่สวย" "น้องสวย" กัน 55
ได้เจอดาวแป๊บเดียว เราก็ให้หนังสือ King's College โอ้ว ดาวเปิดอ่านยังนะ
แล้วก็ไปส่งดาวที่เกต บ๊ายบายๆ โอ้วเศร้าเล็กน้อยง่ะ
ส่งดาวแล้วก็รอพิ้งค์หา แป๊บนึงพิ้งค์ก็มา เราก็ให้ผ้าพันคอสีเทา-เหลืองราเม็ง
อยู่คุยๆกับพิ้งค์แป๊บนึงก็กลับ
โอ้วๆ อีก 5 เดือน เราจะไปญี่ปุ่น ญี่ปุ่น ญี่ปุ่น
ตอนนี้ได้แต่รอ รอ รอ ผลประกาศประมาณเดือนพฤษภามั้ง
วันนี้ก็นอนตื่นสายแล้วก็ไปกินติ่มซำ โอ้ว |
|
|
