Patcharaphan's profile★TiBBy TiBBaDee★PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
February 28 ชั้นฝันว่า  เมื่อคืนฝันเหมือนจริงมากๆ อ่ะ
ฝันว่านอนอยู่ที่ห้องสีเขียว บนเตียงสีเขียวลายสคูปีดู (ทำไมทุกอย่างต้องสีเขียวคนสวยไม่ได้ชอบสีเขียวซะหน่อย๕๕)
ในห้องก็มีโปสเตอร์ติดมากมายก่ายกอง โอ้วห้องนอนคนสวยเองห่ะ
ตอนนอนอยู่(ยังอยู่ในฝันนะ)ก็คิดว่า "เฮ้ยนี่เรากลับประเทศไทยแล้วหรอ เฮ้ยทำไมเร็วอย่างงี้"
"ตอนอยู่ญี่ปุ่นนี่เราฝันไปรึป่าวนะ" อะไรอย่างงี้ห่ะ
คนที่บ้านก็อย่างเฉยชาเหมือนเดิม คุยกันเกี่ยวกับเรื่องคอมพิวเตอร์ (อันนี้เหมือนจริงม้าก)
เหลือเวลาอีกสามเดือน จะใช้ให้คุ้มค่าที่สุดห่ะๆๆๆ February 27 รูปอะไร
โอ้ว เพื่อนๆ เห็นรูปนี้เป็นรูปอะไรกันหรอ ก็คือว่าวันนี้คนสวยอ่ะ ยกคอมไปที่ออฟฟิศอาจารย์เพราะจะไปซ้อมพรีเซ้นท์อ่ะนะ พอเปิดคอมมาอาจารย์ก็บอก "โอ้ว เปียโนดะ! โอ้ว เปียโนเป็นงูเห่า น่ากลัว" จริงๆนะฮ้า คนสวยไ่ม่เคยเห็นรูปนี้เป็นงูเลยมาก่อน แต่พออาจารย์พูดก็แบบ จริงแฮะ เหมือนจริงๆด้วย เพลงเทกามิเพราะจริงๆ อาทิตย์หน้าอาราชิมาเอ็มสเตย์ เย้ๆ February 26 คงจะคิดถึงโอ้ว ตอนนี้คนสวยไปเขียนบล็อกเป็นภาษาญี่ปุ่นที่เว็บนนี้นะฮ้า http://beautiful2day.blog126.fc2.com/
เหมือนอยากเขียนเก่งขึ้นอ่ะ ก็เลยอยากจะเขียนเยอะๆ นะฮะนะฮะ
ไม่อยากกลับไทยเลยอ่ะ ๕๕ ไม่ได้หมายถึงไม่คิดถึงบ้านอะไรงี้นะ
ตอนนี้อยากไปเดินพารากอน แถวๆ ร้าน Asia Books และ Kinokuniya
ไม่รู้ทำไม อยู่ดีๆ วันนี้ก็นึกอย่างงี้อ่ะ ๕๕
คิดถึงบิจินเรนเจอร์ และอาจารย์ที่คณะ
แต่แบบ ถ้ากลับไปอ่ะ ก็คงไม่มีบรรยากาศอะไรงี้อีกแล้วอ่ะ (ทำเหมือนจะกลับพรุ่งนี้)
บรรยากาศที่เราเรียก "เคนจัง เคนซามะ" (คนฮ่องกง) แล้วเคนก็จะตอบว่า "ทิบบี้จัง ทิบบี้ซามะ"
แล้วก็เวลาที่ทุกคนเจอกันก็จะพูดว่า "อิทสึโมะโอะเซวะนินาริมัส" เพราะฝึกในคาบบิสิเนสเยอะมากๆ
ชีซังที่พูดเก่งแต่ชอบอะ อะ (เหมือนเวลานึกต้องทำเสียงอย่างงี้อ่ะ) คิมยอนจินที่ขี้อายแต่เด๋วนี้ก็กล้าขึ้นๆ
การพูดของจูมาดี้ที่จะพูดแบบกวนๆ ตลอด จอนซังคนเกาหลีที่พูดสำเนียงเกาหลี๊เกาหลี
โซ่ซังที่ดูเป็นผู้ใหญ่ตลอดเวลาแต่ก็ชอบมาแซวบ้างอะไรบ้าง
เหมือนจะกลับพรุ่งนี้จริงๆ ๕๕
February 24 มีความสุขกับทุกๆวัน ตอนนี้มีความสุขกับการเรียนยังไงไม่รู้อ่ะ ถ้าไม่ติดว่าต้องตื่นเช้านะ ๕๕
แต่พูดถึงคาบเรียนที่นี่ก็เริ่มช้าอ่ะ เริ่ม 9.20 แล้วก็มีเริ่ม 10.05 นาทีวันนึง
ก็ตื่นก่อนไปเรียนประมาณครึ่งชั่วโมงสี่สิบนาทีอะไรเงี้ยอ่ะ
ถ้าเทียบกับตอนอยู่ไทยก็เรียกว่าสายมากๆ แล้วอ่ะ ๕๕ ตอนอยู่ไทยตื่นตีห้าสี่สิบห้าทุกวัน
นั่นแหละๆ แบบ มันก็ยากนะ เรียนเรื่องปัญหาสัังคม ปัญหาการทำงานไรงี้ แต่ไม่รู้ดิ๕๕
ทำงานโปรเจ็คก็สนุก หัวข้อคราวนี้คือ 世界の企業・労働に関する問題、または取り組み」
สิ่งที่บริษัทส่งผลกระทบต่อสังคม/ปัญหาแรงงาน หรือสิ่งที่บริษัททำเพื่อสังคมก็ได้
คราวนี้ก็ทำโปรเจ็คกับชีซัง คนไต้หวัน อาจารย์เป็นคนเลือกให้
ตอนกลางวันชีก็แบบดูเศร้ามากๆ แล้วก็ขอโทษเราตลอดเวลาเพราะเค้าคิดงานช้าไรงี้
ตอนกลางวันกินข้าวด้วยกัน อยู่ๆ เค้าก็บอกว่า ทิบบี้ วาตาชิ ทิบบี้โนะโคะโตะอุรายามาชี่โย้
ความจริงเค้าอาจจะอิจฉาในความสวย ๕๕
เราก็แบบ เค้าจะอิจฉาเราทำไม เค้าก็พูดเก่งมากๆๆทังอังกฤษญี่ปุ่น มีแฟนเป็นคนญี่ปุ่น แถมยังน่ารัก
เค้าก็บอกว่า อาจารย์พูดตลอดว่าสุวรรณกูฏซังเก่งแกรมม่ามากไรงี้ แต่คนสวยว่าก็ไม่ขนาดนั้นป่ะ
ความจริงอาจารย์อาจารย์คงอยากชมว่าเราสวยมากกว่า แต่ไม่กล้าพูดตรงๆ ๕๕
ทำงานกับชีซังก็หนุกดีอ่ะ เวลาทำก็ไปทำห้องเค้า ในห้องเค้ามีทีวีด้วยอ่ะ อยากมีทีวีในห้องบ้างๆ
เค้าก็ตลกดีอ่ะ ชอบเอารูปแฟนให้ดูๆ
ตอนนี้ทุกคนแบบเหมือนรู้เรื่องโซฟีกันหมดแล้ว แอบสงสารอาจารย์ว่ะ
เราว่าอาจารย์เตรียมการสอนเหนื่อยมากๆ เลยอ่ะ
วันนี้ที่ไปหาอาจารย์กับชีซัง อาจารย์กำลังนั่งหาบทความให้พวกเราอ่านอยู่
ซึ่งแบบมีเยอะมากๆอ่ะ เหมือนอาจารย์ต้องอ่านทั้งหมด แล้วก็เลือกอันที่คิดว่าน่าสนใจไรงี้อ่ะ
ห่ะ นอกจากการเรียนแล้วชีวิตก็มีความสุขดี
ตอนพักได้เล่นกับหุย กลับมาหอนั่งทำการบ้านกับน้ำตาลกับพี่กานต์
สอนภาษาไทยเคน ฯลฯ
มีความสุข สนุ้กสนุกห่ะ February 22 อาราชิโป๊ะคุน่ายยเพลงของแต่ละวง หรือนักร้องแต่ละคนก็จะมีลักษณะเฉพาะเป็นของตัวเองเนอะ
แบบฟังแล้วรู้เลยว่าเพลงนี้ของวงนี้ เพลงนี้ใครร้องอะไรอย่างงี้อ่ะ
อย่าง Greeeen นี่แบบ เพลงแต่ละเพลงเค้าเหมือนกันมากๆ อ่ะ
ตอนฟังเพลง キセキ ครั้งแรกยังคิดว่าเป็นเพลง 愛唄 เลยอ่ะ ยิ่งเพลง 歩み (ไม่ใช่ฮามาซากิ) ไม่ต้องพูดถึงห่ะ
ทุกเพลงเหมือนจะเป็นเพลงความหมายง่ายๆ แต่ฟังครั้งแรกไม่เข้าใจเลยห่ะ ไมนิจิคิคิโทเรไน่ห่ะ
อาจเป็นเพราะเสียงคนร้องอ่ะ แต่เสียงคนร้องนี่ก็เหมือนกันทุกเพลงเลยนะ (อ่าวก็คนเดียวกัน๕๕)
NEWS ก็แบบคล้ายๆกันหมดเลยอ่ะ โดยเฉพาะเพลง Summer Time กับ Happy Birthday
ก็จะเป็นแบบ ให้แต่ละครมาร้องแต่ละท่อนแบบเร็วๆ แร็ปๆ นิดหน่อย ไม่เน้นความเพราะของเสียง ๕๕
ตอนกลางๆ ก็จะมีท่อนช้าๆ นิสนึง แต่ฟังไปทั้งเพลงก็เพราะดี ฟังได้เรื่อยๆ
Mr.Children ก็คล้ายๆ กันแบบบอกไม่ถูก โดยเฉพาะเพลงเก่าๆ ที่ใช้ประกอบละครอ่ะห่ะ
โอ้วทีนี้มาถึงวงแฟนเรา ๕๕ 嵐 เราว่าเพลงก็หลากหลายนะ
อาจมีบางเพลงที่ฟังดูเป็นอาราชิม้ากมาก เช่นเพลง beautiful days กับ 瞳のGalaxy
แต่อย่าง Truth นี่แบบแหวกแนวออกมาเลย
บางเพลงก็มีแร็ป บางเพลงก็ช้าๆ บางเพลงก็เป็นร็อคบ้างอะไรบ้าง
มีหลากหลายแนวดี สมกับที่เป็นแฟนคนสวย (เอ๊ะยังไง) ๕๕
February 21 ไม่แพ้ฝน雨にも負けず｢雨ニモマケズ｣ 雨にも負けず 風にも負けず 雪にも夏の暑さにも負けぬ 丈夫なからだをもち 慾はなく 決して怒らず いつも静かに笑っている 一日に玄米四合と 味噌と少しの野菜を食べ あらゆることを 自分を勘定に入れずに よく見聞きし分かり そして忘れず 野原の松の林の陰の 小さな萱ぶきの小屋にいて 東に病気の子供あれば 行って看病してやり 西に疲れた母あれば 行ってその稲の束を負い 南に死にそうな人あれば 行ってこわがらなくてもいいといい 北に喧嘩や訴訟があれば つまらないからやめろといい 日照りの時は涙を流し 寒さの夏はおろおろ歩き みんなにでくのぼーと呼ばれ 褒められもせず 苦にもされず そういうものに わたしは なりたい
(原文) ｢雨ニモマケズ｣ 雨ニモマケズ 風ニモマケズ 雪ニモ夏ノ暑サニモマケヌ 丈夫ナカラダヲモチ 慾ハナク 決シテ瞋ラズ イツモシヅカニワラツテヰル 一日ニ玄米四合ト 味噌ト少シノ野菜ヲタベ アラユルコトヲ ジブンヲカンジヨウニ入レズニ ヨクミキキシワカリ ソシテワスレズ 野原ノ松ノ林ノ陰ノ 小サナ萱ブキノ小屋ニヰテ 東ニ病気ノコドモアレバ 行ツテ看病シテヤリ 西ニツカレタ母アレバ 行ツテソノ稲ノ束ヲ負ヒ 南ニ死ニサウナ人アレバ 行ツテコハガラナクテモイヽトイヒ 北ニケンクワヤソシヨウガアレバ ツマラナイカラヤメロトイヒ ヒデリノトキハナミダヲナガシ サムサノナツハオロオロアルキ ミンナニデクノボウトヨバレ ホメラレモセズ クニモサレズ サウイフモノニ ワタシハ ナリタイ ความร้อนมันเป็นยังไง
タイは毎日毎日暑いようだ。
だってみんながメッセンジャーを「暑い！暑い」とか名づけてるから。
でも、暑いって何？あれ、どういう意味？なかなか想像できなくて、暑さを。笑
ここは10月の下旬からだんだん寒くなり、ちょうど今ごろピークを打ってる。
風が凄く強くて、私が飛んじゃうぐらい吹いてきたし。
これから暖かくなると言っても、もうすぐ春だって言っても
その暖かさはタイ人にとっては寒さでしょうかね。
だから、今毎日洋服を何枚も着てる。半袖一枚で済んだ人って生きていけるのかって。
寒い外が怖いから、暖かい部屋にい続けて、いつの間にかひきこもりになったんだ。
もうイヤだ。早く暖かくなってくれ！
でもね、こういう厳しい寒さがあるからこそ、自分の国がもっと好きになった。
冬があるから夏の暑さと太陽の眩しさを感謝したい。
February 20 ความสุขของกระติ๊บTibby's Happiness
๑.การได้ดูละครสนุกๆ อย่างต่อเนื่อง ตอนนี้เน็ทเป็นอะไรไม่รู้ห่ะ เลยดูไม่ต่อเนื่อง
๒.การได้เล่นกับหุยจัง ตลกจริงๆอ่ะ แต่ด่ากันไปมามากๆก็เหนื่อยปวดหัวเหมือนกันอ่ะ
เพราะด่าไปขำไปเยอะเกิน คิดมุกมาด่าไ่ม่ทัน
ตอนนี้มุกที่ซังโคไว้แล้วมี ดัมโบ้ ชบาแก้ว วิลเบอร์ เบบ จอมมารบู มีไรอีกมั้ยอ่า??
๓.การได้ไปเรียวโคไคฉะบ่อยๆ จนป้า(ก็ไม่ป้าหรอกอายุน่าจะประมาณสามสิบ)ท่าทางจะเกลียดพวกเรา
เร็วๆนี้ ป้าก็มาถามว่าไปฮ็อกไกโดเป็นไงบ้าง แล้วล่าสุดก็ไปคุยว่าจะไปฮิโรชิม่า
วันต่อไปเปลี่ยนไปบอกว่าจะไปทาคายาม่า ป้าก็ถามว่า ฮิโรชิม่าจานะคัตต๊ะ???
ป้ากับคนในบริษัทนี้คงคิดอ่ะ ว่าเด็กไทยสามสี่คนนี้เป็นไรมากมั้ย จะไปเที่ยวทั่วญี่ปุ่นเลยรึไงไรเงี้ย
๔.การที่มีอาหารมากินโดยไม่ต้องทำ เพราะฉะนั้นตอนนี้คนสวยเน้นนโยบายซื้อละ ไม่ทำกินเองแล้ว
๕.การที่ได้อยู่ในห้องอันแสนอบอุ่นนี้ เลยไม่อยากออกไปไหนเลย (ถ้าอากาศมันยังหนาวอยู่อย่างงี้นะ)
memories สิ่งที่เรียนแล้วไม่เคยลืม
๑.「根気とか、好奇心とか、まあ臆病ということも～」
๒.「あら、ショムニのみなさん、今日もまた通交妨害？」
๓.「平均寿命というのは今生まれた子供がその時の社会状況が変わらないとして何歳まで生きられるのかという予測値です」
อีกอย่างที่ไม่เคยลืมเลย(จริงๆ)คือกลอนที่แต่งล้อเพื่อนตอนม.๑ ๕๕๕เด๋วจะเอาไปล้อตอนวันแต่งงานมัน โออิชิโซ่เดโช  โฮะๆ โอ้วเมื่ออาทิตย์ก่อนนู่นที่พรีเซ้นท์เรื่องไข่เจียวน่ะห่ะ พอพรีเซ้นท์เสร็จอาจารย์ก็ให้ทุกคนโหวตเพื่อนๆ ก็มีรางวัล
・いい発表だった
・Creative
・おもしろかった
・おいしそうだ
โอ้วแล้ววันนี้ประกาศผลห่ะ ปรากฏว่าคนสวยได้รางวัล "おいしそう"で賞 รางวัลอาหารน่าอร่อย
อ่านว่า おいしそうでしょう (คงจะน่าอร่อย) เป็นการเล่นคำเล็กๆน้อยๆของอาจารย์ แล้วมันขำป่ะ?
นั่นแหละห่ะ อาจารย์ก็ทำมาเป็นประกาศนียบัตรอย่างเป็นทางการมาก ฮ่าๆๆ
เพื่อนๆถามว่านี่แกทำไข่เจียวเนี่ยนะ?? มันอร่อยที่สุดแล้วหรอ ๕๕๕ อะไรยังไง
โอ้วนั่นเป็นรางวัลที่เพื่อนๆโหวตให้
แต่รางวัลที่อาจารย์ให้ในใบฟีดแบ็คคือ やさしさと愛情が伝わる賞 ห่ะ
February 18 นีท นีท NEET (Not in Employment,Education or Training) นี่คือปัญหาใหญ่ของญี่ปุ่น
หรือปัญหาของทั่วโลกวะ แต่ที่แน่ๆนี่คนสวยไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อนในชีวิต ๕๕
นีทมีหลายประเภท แต่ที่เรียนตอนนี้คือประเภทที่ยังทำงานอยู่แต่ไม่มีกะจิตกะใจทำงาน
เป็นนีทที่ใส่หน้ากาก คือไม่ใช่นีทแต่ก็เปรียบเสมือนเป็นนีท เข้าใจป่ะ ๕๕
นั่นแลๆ
เฮ้ย แบบแอบเครียดเรื่องลงทะเบียนนะเว้ยเฮ้ย
วันนี้ได้เมลล์จากอาจารย์วรวุฒิมาแล้วบอกว่า ยังไม่มาแต่จะตามเรื่องให้ ไม่รู้เปลี่ยนอาจารย์ที่ปรึกษารึป่าว
คือช่วงเรามามันเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ(คือ?)กำลังเปลี่ยนจากอ.สุชาดามาเป็นอ.วรวุฒิพอดีอ่ะ
แล้วนี่ทำไมอ.อรรถยาส่งมาให้พิ้งค์หาแล้ว ทำไมคนสวยยังไม่ได้อ่ะไม่ยอมๆๆๆ
เด๋วเราจะกลายเป็นคนไม่มีรหัส เหมือนคนไม่มีระดับ (นี่คำพูดชมจังป่าวนะ ที่บอกว่าไม่ได้สอบวัดระดับ)
แต่อย่างอ.ชมนาดไม่ต้องสอบก็ได้ ความสามารถมันไม่ต้องวัด เห็นอยู่จะจะแล้ว ถ้าสอบก็คงได้ระดับลบยี่สิบอ่ะห่ะ
หมายถึงถ้าความยากไล่จากระดับ สี่ไปหนึ่งอ่ะนะ แล้วก็ไล่แบบติดลบไปเรื่อยๆ น่ะห่ะ
เรียวไม่ได้อยู่หอ หรือว่าเรียวไม่ได้อยู่เรียว ๕๕ โอ้วสงสารเห็นบอกว่าเสียใจมากๆ
เรียวบอกว่าอาจเป็นเพราะคนญี่ปุ่นในหอเป็นคนสัมภาษณ์ก็ได้ อาจจะไม่ถูกชะตาเรียวไรงี้
ก็บอกแล้วคนที่หอมันเอ๊ะ มันชอบแต่ฝรั่งอะไรยังไง
เด๋วโดนหมูอ้วนเทศน์อีก ไปดีกว่านะฮุ ความจริงจะนอนตั้งแต่เมื่อกี๊แล้วไม่หลับอ่ะห่ะ February 17 บัลเลริน่า  โอ้ว พรีเซ็นท์เรื่องไข่เจียวครั้งนี้ได้เต็มห่ะ เป็นการพรีเซ็นท์ครั้งแรกในชีวิต(รึป่าวนะ)ที่ได้เต็มอ่ะ โอ้วดีใจ
ความจริง ตอนเทอมที่แล้วที่ทำโปรเจ็คเรื่อง 少子化 (declining birth rate) ก็ได้เต็ม
แต่เป็นงานกลุ่ม แถมอาจารย์ให้คะแนนบวกหนึ่งเพราะทำเสร็จเป็นกลุ่มแรก เย้
แต่พอได้คะแนนมาแล้ว โซฟีก็หันมาถามว่า "เธอทำเป็นหรอ ชั้นได้ยินมาว่าทำไหม้"
โอ้ววว หุยจัง หมูอ้วน ดัมโบ้ วิลเบอร์ เบบ ชบาแก้วเอาความลับคนสวยไปบอกคนอื่นหมดดดดเลยอ่ะ
วันนี้เรียนโคดยากอะ เรื่องอัตราคนตกงาน 失業率 ศัพท์โคดจะยากกกกก ช่วยด้วย
แล้ววันนี้แบบปวดท้องมากเลย นั่งเรียนไปเอ๋อไปปวดหัวไป พอออกมาพี่กานต์ถามเลยไปโกรธใครมารึป่าว
แล้วตอนเย็นก็คุยงานกับชีซัง เวลาอยู่กับชีซังแล้วแบบเกร็งๆไงไม่รู้อ่ะห่ะ
ตกลงว่าคงจะทำเรื่องสิ่งที่บริษัทแมคโดนัลด์ทำเพื่อสิ่งแวดล้อม
マクドナルド：環境への取組み（の裏側）แต่ว่าที่บอกว่าทำเพื่อสิ่งแวดล้อม ก็มีเบื้องหลังของมันอีก
ห้องชีซังมีตุ๊กตาปลาวาฬกับเสือด้วย น่า่รักอ่ะ อยากได้ตุ๊กตาตัวใหญ่ๆอย่างงี้บ้างอ่ะ
เพราะเราอยู่บ้านติดหมอนข้างอ่ะ (ว่าแต่ชีซังเธอเอาตุ๊กตานี่มาจากไต้หวัน อเมกาหรอ?)
แต่ช่วงนี้รู้สึกฮึกอยากดูรายการพวก NHKスペシャル อะไรอย่างงี้ขึ้นมาไม่รู้ทำไม
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่สนใจข่าวสารบ้านเมืองความเป็นไปของโลกอ่ะ
ตอนทุ่มนึงก็มานั่งดูรายการ close-up genzai วันนี้เป็นเรื่องคนป่วยโรคอัลไซเมอร์
ที่ญี่ป่นยังไม่ค่อยมีการรักษาที่ดี แต่ที่ออสเตรเลียนี่มีการรักษาแบบยึดตัวผู้ป่วยเป็นหลัก ให้ผู้ป่วยทำกิจกรรม
มีคนนึงบอกว่า "สิ่งที่สำคัญคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ต่างหาก ไม่ใช่สิ่งที่ผ่านมาแล้ว"
ไม่น่าเชื่อว่าเราฟังออกเกือบ 90 เปอร์เซ็นต์ แต่แบบฟังดราม่าที่มาต่อจากรายการนี้ไม่ค่อยออกว่ะ
อะไรกันนี่ ทำไมฟังรายการสารคดีออก ฟังข่าวออก แต่ทำไมดูดราม่าไม่รู้เรื่อง มันน่าจะกลับกันป่าววะ ๕๕
โอ้วแล้วก็ตอนสี่ทุ่มดูรายการ プロフェッショナル 仕事の流儀
รายการที่ชมจังเคยเอามาให้ดูตอนปีสาม ตอนนั้นเป็นตอนบัลเลริน่าอ่ะ พิธีกรยังเป็นคนเดิมอยู่เลย
คราวนี้เป็นเรื่องคนบังคับหอในสนามบิน
ดูมีสาระเนอะวันนี้๕๕ February 16 กลับมาคราวนี้เพื่อมาทวงความฝันคืน
เปิดเทอมวันแรกแล้วห่ะ เรียนเรื่อง 失業率 เหมือนเดิม ศัพท์ยากจริงว่ะห่ะ โอ้ว ไม่ยอม ปีนี้อาจารย์ไม่ได้ให้ปีสามทำโทระซัง ให้ทำรายการทีวีแทน ตอนนี้ดูเรื่อง おいしいプロポーズ อยู่ ละครไม่ดังมาก แต่ก็หนุกดีเหมือนกัน โอ๊ยเพื่อนๆผ่านระดับหนึ่งกันแล้ว คนสวยอยากผ่านบ้างงงงง February 15 อากาศดีๆ วันนี้ก็เป็นอีกวันที่อากาศดีห่ะ เหมือนเมื่อวานแดดออกจ้าเลยห่ะ
แต่ว่าาาาาาา เค้าว่ากันว่า พรุ่งนี้ก็จะหนาวขึ้นอีกแล้ว
ทำไมอ่าา ทำไมให้เวลาที่อบอุ่นกับคนสวยนานๆไม่ได้หรอฮ้า
แต่ไม่เป็นไร เดือนหน้าก็คงจะอุ่นขึ้น อุ่นขึ้น และอุ่นขึ้นเรื่อยๆ เอง
เนี่ย ปิดเืทอม (เรียกว่าปิดเทอมหรอ ๕๕) มาสิบวัน แบบออกจากบ้านเก้าวัน
วันนี้ก็เลยต้องอยู่บ้านสะสางงาน
สวย มาราธอนเพิ่งดูละครสั้นพิเศษเรื่อง "มาราธอน" จบไป
เป็นเรื่องเกี่ยวกับเด็กออทิสติก แล้วไปแข่งวิ่งอะไรอย่างงี้ ก็มีเรื่องปัญหาครอบครัว
ปัญหาสื่อสารกับคนอื่นไม่รู้เรื่องเพราะจะไม่เข้าใจเวลาคนอื่นพูดประชดไรงี้ ก็เลยทำจริง
แต่ก็เป็นเด็กที่ความจำแม่น ชอบรถไฟ ท่องตารางรถไฟได้
เรื่องนี้นิโนะเล่นห่ะ เล่นโคดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดี
โคดเหมือนเลย อาจเป็นเพราะ นิโนะ ดูปัญหาอ่อนห่ะ ดูเด็กตลอดเวลา น่าร้ากกกห่ะ
เศร้ามากห่ะ
วันนี้ร้อน เป็นไร ตอนเดินลงเขานี่ต้องถอดเสื้อหนาวออกเลยทีเดียวห่ะ
เมื่อกี๊เรียวโทรมา บอกว่าลืมว่าวันนี้ตัวเองมาไบท์โดยรถไฟ
เพราะปกติขับมอไซค์ไง แต่วันนี้นั่งรถไฟไปกินข้าวเย็นด้วยกัน
กลับบ้านไม่ได้เลย February 14 วาเลนไทน์วันนี้วันวาเลนไทน์ เหงา เศร้ามาก แต่ไม่เป็นไรสวยห่ะ
ก็ไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ แต่เมื่อวานทำบราวนี่กับคุณเมทนานาโฮะห่ะ
ทำไมนะ ทำไมเราถึงไม่รู้สึกสนิทใจกับคนที่หอซักที
ไปคลับ เต้น ฟังเพลงดังๆ กินเหล้าเมา สนุกตรงไหน??
แต่ช่างเหอะ มันก็เป็นความเห็นเราด้วย ขออยู่ที่ที่เราสบายใจดีกว่า เนอะฮ้าเนอะ
กลับมาต่อห่ะ วันนี้ก็กะจะอยู่บ้านทำงานอะไรยังไง
เพราะว่าปิดเทอมสิบวันเนี่ย เที่ยวไปซะ แปดวัน ยังไม่ได้ทำอะไรเลย
แต่พอเที่ยงคืนตีหนึ่งเรียวก็ชวนทุกคนไปบ้าน(ที่นาโกย่า)
แล้วดูเหมือนเค้าอยากให้ไปมากๆๆ บอกว่าแม่อยากเจออะไรอย่างงี้
ก็เลยไปก็ไปวะ
แม่โคดผอม ดูแก่กว่าอายุจริง แต่สวยมากกกห่ะ
ต้องทำการบ้านแล้ววว โอ้ววววว February 13 หลายเรื่องมากกลับมาจากฮ็อกไกโดแล้วฮ้าๆๆๆๆ ทะไดมะ โอคาเอริ ไอมโฮมมมมม ห่ะ
 โอเคห่ะ ทริปฮ็อกไกโด ผู้ร่วมเดินทางคือ คนสวย น้ำตาล พี่กานต์ และริวซัง (คนไต้หวัน)
ส่วนหุย (ชบาแก้ว ไจโกะ หมูหิมะ และอื่นๆ) ๕๕ ลุยเดี่ยวห่ะ
ที่เห็นตัวอ้วนๆนี่ไม่ได้อ้วนจริงๆนะ เพราะใส่เสื้อผ้าตั้ง หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก หกชั้นห่ะๆๆ ๕๕
ก็สนุกมากๆๆๆ ห่ะ ไม่ค่อยหนาว ก็คือหนาวแหละ แต่ไม่ได้แบบม้ากกกก มากจนทนมิไหวไรงี้
อาจเป็นเพราะใส่เสื้อเยอะ แถมแปะไคโระ (เป็นถุงความร้อน) ที่หลัง ใส่หมวกสองใบ
ถุงเท้าสองคู่ และรองเท้าสีชมพูคู่ที่หนาโคดๆ ๕๕
ก็ไปซัปโปโร วันแรกไปดูยูกิมัทสึริ ซึ่งมันเป็นวันท้ายๆ แล้วอ่ะ ก็เลยละลายไปบ้างแล้ว
อันที่สวยที่สุดก็คงเป็นอันของดิสนี่ย์อ่ะแหละ (แล้วมันเห็นมั้ยเนี่ย รูปอ่ะ)๕๕
 วันที่สองตื่นไปตลาด น่ากลัวมากๆ มีปลา กุ้ง ปูอะไรยังไง น่ากลัวว่ะ
อ่อ เจอหุยที่โรงแรมด้วย ก็เลยได้ไปตลาดด้วยกัน ไปกินซาชิมิห่ะ
กินปู ไข่ปลา ปลาดิบ โอ้วอร่อย แต่ชามละพันแปดร้อยเยน โอ้วมากห่ะ
แล้วก็ออกเดินทางไปเมืองโอตารุ เป็นเมืองที่สวยมากๆ โรแมนติกมากๆ
ไปพิพิฒภัณฑ์กล่องดนตรีด้วย มีเพลง love so sweet ด้วย แต่โมโหว่ะ มันมีแค่ท่อน
'思い出ずっと、ずっと忘れない空。２人が離れていってもこんな好きな人に出逢う季節二度とない"
แม่งจะให้ยาวกว่านี้ได้ป่ะ แล้วเมโลดี้บางทีมันก็รวบๆแบบบอกไม่ถูกอ่ะ๕๕ ก็เลยไม่เอา
แล้วก็ไปคลอง ก็สวยมากๆ อีก แล้วมันมีงานแบบจุดเทียนอ่ะ สวยมากๆอีกห่ะ
 วันที่สามไปสวนสัตว์อาซาฮิกาว่า ตื่นตีสี่ห่ะ ใช้เวลาเดินทางสี่ชั่วโมง ไปถึงแทบกรี๊ด
แอบผิดหวังว่ะ มันไม่เห็นโอ้วแบบที่เค้าโฆษณากันไว้เลยอ่ะ
จบการเดินทาง (แห่งความฝันนี้) ห่ะ
โอ้ว มาสู่เรื่องต่อไป เรื่อง ออเร้นจ์เดย์ห่ะ โอ้วสนุกมากกกกกกห่ะ
เรารู้สึกว่า ตอนนี้เราแอบโตขึ้น เลยไม่ได้ชอบดูแต่หนังบ้าๆ บอๆ เหมือนเดิม
หนังดีๆ มีสาระก็ดูได้กับเค้าเหมือนกันแฮะ ห่ะๆ
เรื่องต่อไปของต่อไป เรื่องคุณปู่คุณย่าเรียวห่ะ คุณปู่เรียวอายุแปดสิบสอง คุณย่าอายุแปดสิบแล้ว
คุณปู่กับคุณย่าชอบไปเที่ยวมากๆๆ ไปมาหมดยุโรปแล้ว แล้วก็แคนาดา อเมริกา และอื่นๆ
แบบ ถึงจะแก่แล้วแต่ก็มาเอะมุขิมากๆ ยังขับรถอยู่เลยอ่ะ สุดยอดๆๆ
โอบ้าจังตอนบายๆพวกเราตอนขึ้นบัส หน้าเศร้ามากๆอ่ะ ถ้าเป็นไปได้เราอยากไปหาอีกอ่ะ
ต่อไป เรื่องนี้ฮามากๆ google แปลชื่อ Matsumoto Jun ว่า Matsumoto มิ.ย.
ตอนแรกก็งงมากๆ มิ.ย.คืออะไร แต่ก็มาตรัสรู้ภายหลังว่าคือ June เดือนมิถุนานั่นเอง
แล้วช่องที่เขียนว่าครอบครัวมีใครบ้าง ก็เขียนว่า "เจ๊" ฮาไม่ไหวแล้วอ่ะ
Makino Tsukushi เป็นเพียงนักเรียนยากจนที่ Eitoku Gakuen, โรงเรียนของขันนั่งกินนอนกินและสิทธิพิเศษที่มีการปกครองโดยดอกไม้ 4 หรือ F4, กลุ่มสี่ชายผู้ที่มาจากครอบครัวที่ทรงพลังเหลือแสน: Domyoji Tsukasa, ผู้นำและทายาทของ Domyoji โลกการเงินกลุ่ม; Hanazawa Rui ที่บุตรของ introverted ขนาดใหญ่บริษัท Nishikado Sojiro เป็นผู้เล่นที่เป็นทายาทของชาพิธีโรงเรียนและ Mimasaka Akira มีความสัมพันธ์กับนักฆ่าแหม่มไปใต้ดิน. If a student gets on the F4’s bad side, he/she gets a red notice and is bullied and driven out of school. หากนักศึกษาได้รับใน F4 ของเลวด้านเขา / เธอได้รับสีแดงแจ้งให้ทราบล่วงหน้าและ bullied และขับออกจากโรงเรียน.
Makino hopes to pass her days quietly-- without drawing any attention to herself-- but one day, she stands up to Domyoji in defense of her friend. เพื่อหวัง Makino ผ่านของเธอวันจุ๋งจิ๋ง - โดยวาดเขียนใดสนใจด้วยตัวหล่อนเอง - แต่วันหนึ่งเธอยืนถึง Domyoji ในการป้องกันของเธอเพื่อน. The next day, Makino gets the dreaded red notice. วันถัดไป, Makino ได้รับการหวั่นแดงแจ้งให้ทราบล่วงหน้า. Even though she is harassed, Makino decides to keep going to school because she is a “tough weed”. แม้ว่าเธอเป็นที่ราวีแล้ว, Makino ตัดสินใจให้ไปโรงเรียนเนื่องจากเธอเป็น "มือหนักวัชพืช". She declares war right back on the F4. เธอ declares สงครามขวากลับใน F4. Her resolve gets the attention of her crush Hanazawa Rui and oddly enough, rouses romantic feelings in her worst enemy, Domyoji Tsukasa. ของเธอแก้ปัญหาได้รับความสนใจของเธอและความสนใจ Hanazawa Rui อย่างพิกลพอ rouses โรแมนติกในความรู้สึกของเธอเลวร้ายที่สุดศัตรู Domyoji Tsukasa. The series is based on the Japanese shoujo manga "Hana Yori Dango" (Boys Before Flowers) by Kamio Yoko. ชุดจะขึ้นอยู่กับญี่ปุ่น shoujo manga "Hana Yori Dango" (ชายก่อนดอกไม้) โดย Kamio Yoko
โอ๊ย ฮาไม่ไหวแล้วๆๆ February 09 จะไปเป็นตุ๊ดโอ้วเพิ่งกลับมาจากคานาซาว่า ที่อยู่จังหวัดอิชิคาว่าห่ะ ไปเที่ยวบ้านปู่ย่าตายายเรียวมาห่ะ
สนุกดี ก็ได้ไปสวนแบบญี่ปุ้นญี่ปุ่นห่ะ ชื่อเคนโรคุเอ็น แล้วก็พิพิฒภัณฑ์ ฯลฯ
คุณปู่คุณย่าคุณตาคุณยายคุณป้าใจดีมากๆ เลี้ยงดีโคดๆ กินอิ่มดีทุกมื้อ
แล้วก็ไปออนเซ็นทุกวัน จนแบบชินชาชั้นโกหกเทอเลิกอายแล้วอ่ะ
แม่เรียวอายุสี่สิบห้าเองโอ้วมายก๊อดมาก แล้วเรียวก็แก่กว่าคนสวยสองปีด้วยห่ะ
แถมผอมมากกกกกกกก บอกว่า "โอเระ ฟุโต๊ดตะโคโตะไน่"
คนสวยก็ "อาตาชิโมะ ยาเซตะโคโตะไน่"
๕๕ดีใจมั้ย
พรุ่งนี้ไปฮ็อกไกโดแล้ว จะเป็นตุ๊ดมั้ย?
 February 06 ไข่เจียววว เมื่อวานพรีเซ้นท์ "วะตะชิโนะจิมังเรียวริ" ห่ะ โอ้วก็พรีเซ้นท์ไข่เจียว
เพราะมันเป็นสิ่งที่คนสวยทำเป็นจริงๆ ฮ่าๆ แม้จะพลิกด้านไม่ค่อยเป็นก็เหอะ ๕๕
แม้บางครั้งจะลืมเติมน้ำปลาบ้างอะไรบ้าง แต่ก็กินได้แหละน่า
ครั้งนี้พรีเซ้นท์น่าจะผ่านไปได้ด้วยดี แต่ไม่รู้อาจารย์จะว่ายังไงบ้าง
อาจารย์ชอบบอกว่าเราตื่นเต้น ทั้งๆที่ความจริงก็ไม่ขนาดนั้นป่ะ แค่กลัวลืมบทอ่ะ
แต่อาจารย์ก็บอกว่า "โออิชิโซ่ๆๆ วาตาชิวะทสุคุริมัส" แล้วก็บอกว่า ชอบน้ำปลา ชอบผักชีมาก ๕๕
บอกว่าทำแล้วจะเอามาให้กินอีกต่างหากแหนะ ๕๕
โอ้วเดือนหน้ามีโปรเจ็คเวิร์ค แล้วอาจารย์ให้เราคู่กะชีซังอ่ะ แงๆ
คือชีซังนี่เป็นคนที่พูดเก่งมาก ยิ่งเรื่องปัญหาสังคมเศรษฐกิจไรงี้ ชีก็จะมีความคิดเห็นเยอะไปหมด
คือเราก็งงมากเพราะตอนแรกตั้งแต่เทอมที่แล้วอาจารย์จะให้ชีซังไปอยู่ห้าร้อยด้วยซ้ำ
ทั้งๆ ที่เค้าพูดเก่งมาก แกรมม่าเค้าก็โอเคอ่ะ เวลาพูดก็เห็นถูกหมด
เมื่อวานอาจารย์บอกว่าที่ให้อยู่ด้วยกันเพราะจะให้เรียนรู้แกรมม่าจากเรา
แล้วก็ให้ชีช่วยสอนพวกจิชิคิอะไรให้เรา สอนวิธีฮัปเปียวไม่ให้ตื่นเต้น (ก็บอกว่าไม่ได้ตื่นเต้นขนาดน้าน)
อาจารย์บอกว่าแกรมม่าเราชิคคาริมากอะไรยังไง ตั้งแต่เทอมที่แล้วแล้วก็บอกหลายครั้งแล้ว
แ่ต่เราก็แบบว่า จริงหรอวะ ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นซักหน่อย ถ้าชมว่าสวยก็ว่าไปอย่าง ๕๕
โอ้วววว ถึงแม้โรงเรียนเราจะไม่มีฮารุยาสุมิเหมือนที่อื่นแ่ต่ก็มีหยุดอาทิตย์นึง (หยุดสอบเอนท์)
คนสวยไปเที่ยวบ้านเรียวที่อิชิคาว่า แล้วก็ไปฮอกไกโดนะฮ้า เย้ๆ
แต่มีการบ้านด้วยอ่ะ คือให้อ่านโยมิโมโนแล้วย่อ โดยไม่เปิดดิค
โอ้วมายก็อดมาก ไม่ยุติธรรมเลยอ่ะ พวกคนไต้หวัน ฮ่องกง แค่ดูคันจิก็รู้เรื่องแล้วอ่ะ
ยังดีนะเนี่ยที่เราสวย February 04 โรงเรียนผีสิง
โอ้ว ทำไมนะ ทำไม CJS โปรแกรมชาวต่างชาติที่เราเรียนอยู่เนี่ยอ่ะห่ะ ทำไมไม่เปิดพร้อมนักเรียนญี่ปุ่น ตอนนี้ที่โรงเรียนก็เลยกลายเป็นโรงเรียนร้างเลยห่ะ เห้อ เหง้าเหงาห่ะ |
|
|
