Patcharaphan's profile★TiBBy TiBBaDee★PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
December 19 คิมัทสึในที่สุดก็สอบไฟนอลเสร็จซักที เย้ๆๆ
ข้อสอบก็แบบ ม่าม่า บิสิเนสไคหวะก็เป็นไปอย่างที่ซ้อม
แล้วคนที่มาเป็นคู่สอบพูดก็คือทีเอในคาบหกร้อย ๕๕
วิชา Asia and Japan in American relationship ที่กลัวนักหนาก็กลายเป็นง่าย
คือเราก็ไม่ได้โง่อังกฤษอะไรขนาดนั้นป่าววะ ๕๕
แต่วันนี้ วันนี้ ยากห่ะ เกลียดข้อสอบแบบให้เติมอ่ะ
ถ้าไม่จำมาทั้งหมดก็ทำไม่ได้อ่ะ ทำไปก็เห็นน่าอิชิบาชิลอยมามามา
เฮ้อออ
ต่อไปนี้คือรายการเที่ยวของคนสวย
๑.โอกินาว่า
๒.นางาซากิ
๓.ฟุกุโอกะ
๔.เบปปุ
๕.โกเบ
๖.โอซาก้า
๗.โตเกียว
๘.นาโกโน่
แล้วเด๋วกลับมาเล่านะ
หรอ
December 17 อ้วนนนนนโอ้ว ช่วงนี้อ้วนนนนน ไม่ได้อ้วนหรอก แค่กินเยอะ
เมื่อวานตอนห้าทุ่มแบบอยากกินช็อคโกแลตมากๆ ก็เลยไปหยิบมากิน
ปกติเป็นคนขี้เกียจออกจากห้องมากๆ แต่เมื่อวานก็อุตส่าห์ออกไปซื้อที่ลอว์สันมหาลัย ๕๕
ซื้อบราวนี่และขนมมากมาย และกินหมดภายในเวลาเร็วมาก
เวลาเรามาต่างประเทศแล้วไม่ค่อยอ้วนอ่ะ ไม่รู้ทำไม
มีแต่คนบอกว่ามาญี่ปุ่นอ้วนขึ้นชัวร์ๆๆๆ อะไรยังไง แต่ก็ยังไม่อ้วนขึ้นนะ
เกลียดสาหร่าย มากๆ จะไม่ไหวแล้ว
คุณดอกไม้ก็แอบเหมือนกัน เฮ้อออ
ทำงานนี่ช่างวุ่นวาย
แม่หาจะมาแล้ว คิดถึงแม่หาอยากกอดแม่หา
ปล.บ้านพี่กานต์ น้ำตาลเหมือนบ้านเอเอฟอ่ะ ๕๕
December 15 Happy Happyวันนี้มีความสุข สนุ้กสนุกอยู่กับครอบครัวมากกกก เป็นไดโน่อย่างสมบูรณ์แบบ
ตื่นก็สาย บ่ายๆก็ไปเที่ยวกับอิคุมิ ก็ไปถ่ายติ๊กเกอร์กันก่อน ตามประเพณีคนสวย
 น่ารักมั้ย เพื่อนคนสวย ในคาบอ.ฟุจิโมโตะ (ซึ่งไม่เคยรู้เรื่องเลยเกี่ยวกับคาบนี้ ก๊าก)
วันนี้เค้าไปฟังบรรยายของบริษัทมา คนญี่ปุ่นนี่ซีเรียนเรื่องหางานจัง
ช่วงปี ๓ นี่ทำกันจริงจังมากอ่า
เสร็จแล้วก็ไปร้องเกะ ซึ่งมันก็สนุกตรงนี้แหละ
เพราะอิคุมิเค้าตามใจเรา เราก็เลยได้ร้องแต่เพลงที่ชอบ
โอ้วมายก๊อด มีความสุขมาก ไม่ได้ร้องเกะมานานมากๆ ครั้งล่าสุดเดือนกันยามั้ง
แล้วที่ไปเดือนกันยา ก็ไปกับฝรั่งผู้ชาย ซึ่งเค้าร้องเพลงฝรั่งแบบแหกปากๆอ่ะ
พูดไม่ถูก เพลงฝรั่งเก่าๆหน่อยๆ ไรงี้ ไม่ชอบบรรยากาศแบบนั้น
แต่วันนี้ได้ร้องเพลง อาราชิ ไปประมาณสิบกว่าเพลงได้
นอนจากนี้ก็มีจอห์นนี่อื่นๆ ต่อด้วยโอทสึกะ ไอ อายากะ เพลงซีรี่ย์ และือื่นๆ
มีความสุขขขขขข สนุ้ก สนุก จริงๆ นะ แบบร้องไปยิ้มไปตลอด
อิคุมิก็น่ารัก ขากลับไปส่งเราถึงสถานีฟุชิมิ ที่เรานัดเพื่อน รปเปียขุ เลยอะ
โอ้วไปกินโอนาเบะกัน สนุกมากๆ ความจริงคลาสเราน่าจะมีกิจกรรมร่วมกันมากกว่านี้เนอะ
เสียดาย เทอมหน้าจะกลับกันตั้งเกือบสิบคน คงเหงาน่าดูอ่ะ
กินอิ่มมากกกก
 ชีซังคนไต้หวันแอบฮาอ่ะ ในที่สุดเค้่าก็จำชื่อเราได้ซักที แอบงงเหมือนกันวันนี้เค้าเรียกเราว่าทิบบี้ December 14 โยะยูอาทิตย์หน้าจะสอบไฟนอลแล้ว (โอ้วพูดถึงไฟนอลแล้วนึกถึงฮานะโยริดังโกะไฟนอล เกี่ยวมั้ย) แต่ยังไงเราก็ยังไม่ค่อยได้อ่านอะไร ความจริงก็อ่านแล้วนิดๆหน่อยๆ วันนี้ก็ไปกินข้าวกับ เอมิกะ ยูกิโกะ ที่ไปเจอกันตอนไปฟิลด์ทริปที่โทโคนาเมะ ไปกินอาหารเกาหลีมาๆ เนื้อย่างอร่อยสุดๆ
เอมิกะกับยูกิโกะก็ดีนะ เริ่มมีความหวังเรื่องเพื่อนญี่ปุ่นขึ้นมาแล้วนิดหน่อย สองคนนี้เค้าก็สนิทกันดีนะ ดูรักกันดี อืมมมถ่ายรูปติ๊กเกอร์กันด้วย สวยๆ
December 13 หรือชั้นเองที่ผิดโอ้ว เบื่อทำไบท์แล้วอ่ะ หรือเราไม่ชิน (ชั้นโกหกเธอ) กับงานแบบนี้
คือไม่ชอบมากๆ อ่ะ เวลาถูกว่า ว่าทำไมไม่ทำอย่างงั้นอย่างงี้
ทั้งๆที่เราทำแล้ว
แต่ตอนนั้นไม่เห็นเอง
คือช่วยถามอะไรงี้ก่อนได้ป่ะ
ไม่ชอบความรู้สึกที่จะต้องระแวงอยู่ตลอดเวลาว่าเราทำผิด
อีกอย่างนึงที่รับไม่ได้คือค่าจ้างชั่วโมงนึงยังถูกกว่าค่าข้าวจานนึงร้านเค้าเลยอ่ะ
เฮ้อออ อาจเป็นเพราะเราขี้เบื่อ ขี้เกียจด้วยแหละ December 12 ชูเรียวววววันนี้เรียนวันสุดท้ายจริงๆละ อาจารย์จบด้วยการอ่านกลอบบทนึง
「生きていること 今生きていること～～」(จำได้แค่นี้) พูดแบบอินสุดริดแบบอ.โอคาดะๆน่ะ
แต่แอบเห็นเค้าซ้อมพูดก่อนด้วยนะ
อาจารย์บอกอาจารย์เองก็ต้องฝึกพูดญี่ปุ่นเหมือนกัน (ฝึกเพื่อ? เหมือนไม่ใช่คนญี่ปุ่น)
เพื่อนในคลาสจะกลับตั้ง ๘ คน คงคิดถึงบรรยากาศเรียนแบบนี้อ่ะ
โดยเฉพาะทิมซัง (เพราะเค้าหล่อมิใช่อะไร ๕๕)
แล้วเมื่อกี๊มีคริสมาสปาร์ตี้ ก็ไปกินฟรีอีกแล้ว ๕๕๕ ช่วงนี้้กินฟรีตลอด ก็ดี เพราะไม่มีตัง
ตกลงเราได้อยู่หอต่อนะ ดีใจๆ December 11 สุดท้ายโอ้ว พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันสุดท้ายของคาบเรียน IJ600 แล้ว
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ตอนช่วงเดือนกันยายังว่าเวลาผ่านไปไม่เร็วขนาดนี้เลย
 เราดีใจที่ได้อยู่ห้องนี้นะ ดีใจที่ไม่บ้าเปลี่ยนไป 500 ตามคุณน้องไดอาน่า
มันก็ไม่ได้เรียนหนักอะไรนักหนา (หรอ ๕๕) อืมมสอบไม่เยอะเท่าคลาสอื่นอ่ะ
วันนี้มีปาร์ตี้จบ 600 ซึ่งอาจารย์บอกว่าจะต้องเป็นปาร์ตี้แบบหกร้อยๆนะ
จะมานั่งกินโปเตโต้ชิปอะไรยังไงได้ยังไง ๕๕๕๕
แต่ละคนเลยเตรียมเรื่องเกี่ยวกับประเทศตัวเอง เอาเพลงมาร้องให้ฟัง หรือ talent show อะไรงี้
สนุกมากๆ เลยอ่ะวันนี้ เราทำพาเวอร์พ้อยท์ใส่อักษรไทยไปให้เพื่อนๆดู
ทุกคนโอ้วมาก โอ้วแบบเราก็ไม่เคยชอบภาษาไทยและไม่เก่งด้วย ไม่เคยรู้สึกว่าคนต่างชาติจะชอบมาก่อน
ฮานะโอกะเอมี่ซังเอาไวโอลินมาโชว์ สุดยอดอ่ะ แล้วเราก็ได้ไปเล่นด้วย โอ้วไม่ได้เล่นไวโอลินมาจะ ๕ เดือนได้แล้วอ่ะ
อเล็กซ์กับจูมาดี้ (คนอินโดนะน่ะ) ก็มาร้องเพลง Mary had a little lamb (หนูมาลี) แบบสำเนียงญี่ปุ่น
จอนซัง (คนเกาหลี) เอาเพลงหมีมาให้ลองประสานเสียงแบบ Make new friends, but keep the old~~
มารุวังกะซัง (คนเคนย่าที่อยู่อเมกา) มาสอนร้องเพลง Jumbo~~ซึ่งแปลว่าสวัสดีภาษาแอฟริกา
แซมเอา tounge twister ภาษาอังกฤษมาให้เล่น
โซ่ซังเอาเกมส์คิลเลอร์มาให้เล่น
ยอนจินมาพูดคำภาษาเกาหลีซึ่งคล้ายภาษาญี่ปุ่น คล้ายๆมากๆเถอะ ไม่น่าเธอถึงเก่งนัก (คนในห้องบอก)
แล้วอันนี้ขำมากๆ คือชีซังกับริวซังมาร้องเพลง Fur Elise ของไต้หวัน ซึ่งมันเป็นเพลงเก็บขยะ ฮาอ่ะ ๕๕
วันนี้สนุก แล้วอาจารย์ก็ซื้อชูครีมแบบดับเบิ้ลครีมมาให้ด้วย โอ้ววววอร่อยม้าก อาจารย์ใจดีจัง
แต่ว่าโซฟีบอกว่าเหมือนคาบเรียนเด็กม.ต้นไรงี้ เพราะเค้าอายุยี่สิบสี่แล้วเลยรับไม่ค่อยได้
แต่บางทีเป็นเด็กบ้างอะไรบ้างก็ดีนะ
 อย่างนี้แหละ สวยๆ
อืมม ก็ดีอ่ะที่ได้อยู่ 600 มาบอกอีกรอบค่ะ
วันนี้อาจารย์แจกคอมเม้นท์เกี่ยวกับคอร์สนี้ แล้วอาจารย์เขียนว่า
スワンナクートさんは大変な時も、あまり大変そうに見えません
อืมหรอ อาจจะแบบว่าหน้าสวยตลอดเวลา ๕๕๕
เมื่อวานผู้ดูแลนักเรียนไทยประจำสถานทูตไทยที่โตเกียวมาเยี่ยมที่นานซาน
คือท่านจะเดินทางไปที่มหาลัยต่างๆ เพื่อดูว่านักเรียนไทยมีปัญหาไรบ้าง
โอ้วเมื่อวานก็เลยได้ไปกินข้าวที่ห้องอาหารอาจารย์ หรูสุดๆ อร่อยสุดๆ
วันนี้ไปทำงานตามปกติ ก็ที่ร้านเค้าก็เปิดทีวีไปใช่ป่าว
โอ้ววววว อาราชิได้อันดับ ๑ และ ๒ ในซิงเกิ้ลแรงกิ้งของโอเรก้อน！！！
โอ้ว แทบจะกรี๊ด เมื่อกี๊มาเปิดเว็บดูอีกที ก็อันดับ ๑๐ กับ ๑๒ ก็เป็นของอาราชิเช่นกัน
เฮ้ย แต่พูดแบบไม่ลำเอียง เพลงอาราชิเพราะจริงๆนะ :)
 December 09 ไม่ต้องระบุโอ้ว ไม่รู้จะเขียนชื่อ (ต้องระบุ) ว่าไง บางทีก็เขียนไดโดยไม่ต้องคิดชื่อได้มั้ยล่า
อืมมม วันนี้สอบบิสิเนส ก็ง่ายอ่ะ ไม่ค่อยได้อ่านไปด้วย แต่ก็ทำได้ ๕๕
เมื่อวานถามหุยว่า พี่เป็นคนดูเหมือนขยันรึป่าว หุยก็บอกว่าอืมช่ายไรงี้
เราก็ว่าจริง ว่าเรา "ดู" เหมือนเป็นคนขยัน ตั้งใจเรียนไรงี้ แต่ความจริงไม่ใช่ป่าววะ
ดูภายนอกอาจไม่รู้ แต่ถ้ารู้จักสนิทกับเราไปนานๆ ก็จะรู้ว่าเราขี้เกียจมากๆ ๕๕
แต่ง hi5 ทั้งวันงี้ อัพไดวันละหลายรอบงี้ นั่งแปลเพลงชินงี้ ๕๕
ตอนเรียนก็ดูเหมือนตั้งใจฟัง แต่ความจริงคิดถึงเรื่องอื่นอยู่บ่อยๆ ๕๕
แล้วก็อาจเป็นคน "ทำข้อสอบ" เก่งมั้ง จริงๆ แล้วเก่งจริงรึป่าวไม่รู้
จากที่สอบได้คะแนนดีและหน้าสวยๆ อาจารย์ก็เลยจะชอบบอกว่า
โอ้ว さずか สุวรรณกูฏซัง ไรงี้ เห้อออ ๕๕๕ อันที่จริงเป็นไงล่า
อาจเป็นแบบทฤษฎีปึ้ก ปฏิบัติแป้กก็ไ้ด้นะเราน่ะ
ดูเหมือนเขียนอะไรงงๆ นั่นแหละ ติ๊บเป็นคนที่จัดความคิดอะไรไม่ค่อยดีรึป่าวนะ
แต่ก็เป็นคนชอบ 分析 ไรงี้นะ เวลาพอร์ทโอริโอ้ หรือจิโคเฮียวกะ ก็ทำออกมาดี
งงๆค่ะ ห่ะ
 ↑きれいなスワンナクートで～す。
แอบไม่อยากทำสปีชครั้งสุดท้ายเรื่อง 私の国のよいところ แบบมันง่ายก็จริง แต่แบบไงไม่รู้อ่ะ
ฟังสปีชครั้งแรกตัวเองแล้วแย่อ่ะ (ถึงแม้จะชินกับการฟังเสียงตัวเองก็เหอะ)
เอาเหอะ ยังไงก็ช่วยอะไรไม่ได้เพราะยังไงก็ต้องทำ
คนสวยจะบรรยายความสวยงามของธรรมชาติ ทะเล ภูเขา น้ำตกไทยค่ะ (ให้น้องหุยช่วยคิด)
อืม เราว่ารปเปียขุก็ช่วยให้เราเก่งขึ้นนะ (ท่ามกลางเสียงต่อต้านมากมาย)
「意味ない」って言ってもある程度あるでしょ？って ไม่รู้ดินะ さあ、、
มีไรจะเขียนอีกหว่า...
อืมม ช่วงนี้มีแฟร์เวลปาร์ตี้เยอะ คนจนๆอย่างคนสวยก็อยู่ด้วยปาร์ตี้เช่นนี้แล
ไปกินฟรีงานนู้นงานนี้ ๕๕๕
โอ้ววววววววว วันนี้มีความสุขมาก ความจริงต้องทำไบท์ แต่ว่าขาเจ็บ (ข้ออ้างนิดหน่อย)
ก็เลยหยุด และได้ดูละคร セレブと貧乏太郎
สนุ้กสนุก มีความสุขอยู่กับครอบครัว อิอิ
เออ ตอนเรียนแอบคิดถึงเพื่อนๆอ่ะ
แบบคิดถึงตอนคาบอิชิบาชิที่เราบอกเพื่อนให้เขียนคำตอบบนกระดานช้าๆ คาบจะได้หมดไปเร็วๆ
คิดถึงตอนที่ดาวบอกอ.อิไวว่าติ๊บรู้คำว่า "ฉันสวย" ทุกภาษา
คิดถึงอ.อิไวที่เรียกเราว่า "ทิบบุซัง" เพราะไม่สามารถเรียกพัชราพรรณซังได้ ๕๕
คิดถึงความบ้าบอทั้งหลายๆ บางทีเราก็คิดนะว่า นี่เราไปเรียนหรือไปเล่นกันแน่
ถ้าเพื่อนๆมาเรียนด้วยกันที่นี่ก็คงจะดี แบบคงมีเรื่องเม้ากัน มีเรื่องสนุกๆทำทุกวันแน่ๆ
แล้วเมื่อกี๊ตอนทำสปีชแอบคิดถึงไทยขึ้นมาแว๊บบนึงห่ะ
 December 07 บนเส้นในที่สุดเมื่อวานก็ไปเที่ยวออนเซ็นไว้ ตอนแรกลุกขึ้นมาแล้วแบบเดินจะไม่ได้
แต่พอไปๆมาๆ ตอนนี้กลายเป็นเจ็บนิดเดียวละห่ะ
เมื่อวานไปเกโระออนเซ็นที่ กิฟุเค็นมา
 ออกเดินทางหน้าเมนเกตนัดรถไว้สิบโมง แต่รถมาเกือบสิบเอ็ดโมงได้
คนอื่นๆ ก็กระโดดถ่ายรูปกันไป แต่ตอนนั้นตุ๊ดไม่ไหวห่ะ เลยยืนอยู่เฉ้ยเฉย
พอรถมาก็ใช้เวลาประมาณ สามชั่วโมงได้ป่ะ กว่าจะถึงเกโระ
ก็เอาของไปเก็บแล้วก็ออกมาเดินรอบๆ เมือง
ซึ่งตอนนั้นหิมะตกห่ะ โอ้วๆๆ เป็นการเห็นหิมะตกครั้งแรกของคนสวย
 เดินๆไป ก็ไปแช่ อาชิยุ ซึ่งก็เอาไว้แช่เท้า
โอ้วว แช่แล้วรู้สึกเท้าหายเจ็บไปเยอะเลย
แล้วก็กลับมากินอาหาร ซึ่งโอ้วมาก ดูสิๆ เยอะโคดๆ
กินในห้องแบบญี่ปุ่นๆ ให้บรรยากาศแบบว่ากำลังดูการแสดงเกอิชา (รึป่าววะ แต่ไม่ได้มีการแสดงไรนะ)
 แล้วก็ไปดูดอกไม้ไฟประดับเพลง (เอ๊ะมันเรียกว่าไรอ่ะ)
ติ๊บมากๆ ดูแล้วนึกถึงเพลง ฮานะ ฮานะบิระโนะ
ถึงจะว่าเคยดูการจุดดอกไม้ไฟที่ใกล้ที่สุดมาแล้วก็เหอะ ก็ไม่สวยเท่านี้หว่ะ ๕๕
ถ่ายวิดิโอมาเยอะเลย
 แล้วก็กลับมากินดื่ม เล่นบิงโก (ซึ่งได้ของขวัญทุกคน) และเซอร์ไพรส์มิฟุยุ
มิฟุยุร้องไห้ด้วยเหอะ อืมมม
แล้วคนอื่นๆ ก็เล่นเกมส์อะไรกันไป แต่ยอนจินง่วงมาก เราก็เลยกลับห้องไปกับยอนจิน
มานี่แล้วรู้สึกว่าสนิทกับยอนจินมากขึ้น ดูเค้าเปิดตัวเองมากขึ้นอ่ะ กับเรานะ
แถมได้รู้ว่านอกจากเค้าจะเก่งภาษาญี่ปุ่นมากๆแล้ว ยังฉลาดเรื่องอื่นด้วย
เช่นเรื่องต่อบล็อกให้เป็นรูป โอ้ว ยอนจินทำได้หมดเลยค่า
 December 06 โชไกฉะวันนี้ได้ฝึกเป็น 足の不自由な人 เพราะว่าคนสวยตกบันไดค่ะ ฮือๆ
ก็กำลังเมลล์หาเพื่อนอยู่ดีๆ เหมือนทุกวัน ก็เดินไป ลงบันไดไป ข้ามถนนไปเมลล์ไปตามปกติ
(มาคิดดูอีกทีโคดอันตรายเลยอ่ะ เมลล์ไปข้ามถนนไป เฮ้อ คนสวยนี่น้า)
นั่นแหละ ตอนแรกแบบลุกไม่ขึ้นเลย แต่ด้วยความที่งกจะต้องไปกินของฟรีก็ลุกมาจนได้
ซึ่งก็แบบคุ้มมากเพราะว่างานนี้เค้าให้ค่าเดินทางด้วย (โอ้ว)
ส่วนอาหารก็มี ซูชิ หอยเชลล์ ซาชิมิ เนื้อย่าง พาสต้า เค้ก ฯลฯ คุ้มมากๆอ่ะ
บริษัท UFJ จะรวยอะไรอย่างงี้เหมือนเอาเงินมาทิ้งให้เด็กแลกเปลี่ยนอะไรอย่างงั้น
แต่ก็ดีอ่ะวันนี้ได้คุยกับผู้ใหญ่ญี่ปุ่น อืมม ก็เป็นบรรยากาศอีกแบบ
มีคนนึงเค้าถามว่าจบแล้วอยากเป็นไร เราก็บอกเป็นล่ามเป็นนักแปลอะไรงี้
เค้าก็บอกว่า คนเป็นล่ามที่ 可愛らしい เค้าบอกนึกหน้าติ๊บตอนเป็นล่ามออกเลยอะไรยังไง
แหมๆ คนมันสวยว่าไม่ได้นี่เนอะ
โอ๊ย เจ็บทำไงดีอ่ะ พรุ่งนี้จะไปออนเซ็นกับคนที่หอ จ่ายตังไปดแล้วหมื่นห้าโคดแพง
จะลุกไหวมั้ยเนี่ย เท้าบวมอ่ะ
โอ๊ย ไม่มีตังค์ โอ๊ย ไม่มีเวลา โชคดีที่มีความสวย เฮ้ออออ
 December 05 จบแล้ววววในที่สุดกลุ่มเราก็ได้รายงานเสร็จเรียบร้อยแล้ว โอ้วๆๆ
みんな、お疲れ様でした！みんなで協力したからこのプレゼンがうまくいったよ！
これからゆっくり休んでね！よい週末を！
ก็นั่นแหละ วันนี้พรีเซ้นท์กลุ่มเดียวเลย แต่เราก็ว่าดีนะ พรีเซ้นท์แรกๆอ่ะ จะได้โล่ง
สบายสวยอีกต่างหาก แถมไม่มีคนให้เปรียบเทียบด้วย
เมื่อวานเรียนวิชา Asia andJapan in American relationship
แล้วที่เล่าให้ฟังว่าต้องทำรายงานเขียนจดหมายหา President Truman (คนจริง) ก๊าก
ก็ส่งไปอาทิตย์ก่อนแล้วเมื่อวานอาจารย์ก็เลือกของ 5 ปริ๊นท์ใส่แฮนด์เอ้าท์แล้วให้ 5 คนนี้มาอ่านหน้าห้อง
ซึ่งทุกคนก็อาจเดาได้ว่าคนที่ถูกเลือกคือ คือ คือ คือ คือ สุวรรณกูฏซังนั่นเองเองเองเอง
ตอนนี้ไม่ใช่แค่อ.โอคาดะ (ความสวยที่หายาก) เท่านั้น ที่ชอบเรียกคนสวย
๕๕ ไม่หรอก เราว่าอาจารย์อยากให้เราพูดเพราะว่าอยากฟังความเห็นของประเทศอื่น
มายก็อด ก็อ่านไปด้วยสำเนียงอังกฤษแย่ๆ ส่วนรายงานก็ก๊อปปี้เพส ก๊อปปี้เพส ๕๕
วิชานี้ยาก เพราะอาจารย์สอนเป็นภาษาอังกฤษ (ซึ่งคนสวยฟังภาษาอังกฤษของคนญี่ปุ่นไม่รู้เรื่องห่ะ)
เวลาอาจารย์แปลเป็นญี่ปุ่นให้นักเรียนญี่ปุ่นฟัง คนสวยก็ฟังไม่รู้เรื่องอีก ศัพท์ยากอ่ะ
เด๋วนี้ติ๊บกับหุยโชคดีเรื่องการกิน ไม่ใช่อะไร เด๋วนี้ได้ของกินฟรีเยอะ ๕๕
นานาโฮะซื้อขนมปังมาฝาก มาม่าให้ไก่เคเอฟซี อิคุมิซื้อช็อคโกแลตมาฝาก
ส่วนตอนเย็น UFJ เชิญไปกินข้าวเย็น (แต่ต้องเสียค่ารถไฟ เหอ)
โอ้ว ปล.ขอให้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับติ๊บเกิดขึ้นเถิด ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม
 December 04 จุนหล่อ
โฆษณา au ใหม่ๆ หล่อจริงๆ หล่อจัง ถ้าจุนไม่ได้เป็นอาราชิละก็ จุนจะเป็น...
จุนจะเป็นนักทรัมเป็ทค่า (โอ้ว ทำไก่ได้มั้ย)
กรี๊ดมากค่า เพราะคนสวยชอบนักดนตรีอยู่แล้ว อิอิ โอ้ว
แล้วท้ายที่สุด もし潤君が嵐でなかったら、ティビーと結婚していた
นี่เห็นมะๆ ใช้แกรมม่าถูกตามหลักอ.กนกวรรณด้วย เพราะถ้าเป็นการสมมติต้องใช้รูปนี้
ไปแล้ว เพ้อมาก ๕๕
 December 03 แต่เราก็หากันจนเจอ...December 02 ชื่อสถานีรถไฟไดนี้ขอว่าด้วยเรื่องสถานีรถไฟใต้ดินในนาโกย่า จังหวัดไอจิ ประเทศเจแปนญี่ปุ่นนี่เอง
ชื่อแรก
１．今池（いまいけ）
เห็นแล้วรู้สึกยังไงคะ รู้สึกเหมือนมีคนตามมาหลอกหลอนถึงที่นี่
ได้ยินทีไรแล้วนึกถึงคู่หูดูโอ้้คู่ีนี้ทุกที ๕๕
แต่แอบขำนิดนึงที่ตอนนี้อิเคะกลับเมืองไทยไม่ได้
２．池下（いけした）
เห็นแล้วนึกถึง ผู้ใต้บังคับบัญชาของอิเคะยังไงไม่รู้
เหมือนบริวาณรับใช้อิเคะอ่ะ ๕๕
３．赤池（あかいけ）
เหมือนลูกอิเคะอ่ะ อะกะจังอ่ะ
แล้วทำไมมีไรเกี่ยวกับอิเคะเยอะจัง
เมื่อวานเรียนโชโด แล้วเค้าให้ทำซะคุฮิน
นี่คือผลงานของคนสวยห่ะ ๕๕
โกดดดดแม่หาอาจจะมาไม่ได้!!
เมื่อกี๊คุยกับแม่หาแล้วร้องไห้ตกใจตัวเองเหมือนกัน คือไม่คิดว่าจะร้องอ่ะ
ทำไมนะ นี่เป็นการร้องไห้ครั้งแรกตั้งแต่มาญี่ปุ่นเลยนะเนี่ย
ก็แบบ อุส่าห์ดีใจตั้งแต่ก่อนมาญี่ปุ่นด้วยซ้ำว่าแม่หาจะมา แ่ม่หาจะมา
:'(
เมื่อวานหุยจังตัดผมม้าให้
เป็นไง ไดอาน่าบอกว่าดูเด็กกว่าไดอาน่าอีก
โซฟีบอกว่าเหมือนอายุ ๑๕ ยอนจินบอกเหมือนเด็กม.ต้น
แล้วเมื่อคืนที่เมืองไทยเห็นพระจันทร์ยิ้มอะไรยังไงกัน
ที่หอเห็นเห็นมั้ย? ก็ไม่เห็นน่ะสิ ๕๕
เฮ้อ เรียน business japanese แล้วชอบว่ะ มีประโยชน์ดี
แล้วอาจารย์ก็แอบฮาอ่ะ เราชอบอาจารย์นะ
อาจารย์บอกว่าอีก ๓ ปีจะเมลล์มาถามว่าทำงานอะไรยังไง
ภาษาญี่ปุ่นเป็นไงบ้างแล้วไรงี้ ดีอ่ะ ดูใส่ใจเด็กดี
คาบนี้เป็นคาบสุดท้ายแล้ว ก็เลยมีให้ประเมินผล
การประเมินผลนี่มันเหมือนกันทั่วโลกรึป่าวนะ นี่แอบเหมือนของที่มหาลัยเลย
อืมห่ะ แล้วก็ไปหาอาจารย์โอคาดะ (อาจารย์ความสวยที่หายาก) คนเดียวเพราะโซฟี ยอนจินมีเรียน
ก็ไปเอาสคริปที่ส่งไปเมื่อวานคืน อาจารย์บอกว่าโอโมชิโร่ยๆๆๆๆ (เหรอ?)
แล้วอาจารย์ก็ถามว่า รปเปียขุ ยากมั้ย อะไรยังไง ติ๊บก็บอกว่า ที่เมืองไทยยากกว่า
อาจารย์ก็บอกว่า "ถ้ามีนักเรียนอย่างสุวรรณกูฏซังอย่างงี้ก็ ありがたいなぁ" ???
เราว่าอาจารย์เค้าคงรู้แหละว่ามีคนไม่ชอบเยอะ
แต่เราว่าอาจารย์ก็พยามสอนนะ ตั้งใจสอนนะ ความจริงเราก็ไม่ได้ไม่ชอบอ.โอคาดะนะ
แต่อ.โคมาดะ (โซฟีเรียกว่าโคมัตตะ) แย่จริงๆ รับไม่ได้ล่ะห่ะ โรบ็อตโตะๆๆ
แล้วก็ อาจารย์ก็บอกว่า สุวรรณกูฏซัง มัฟซัง คิมซัง ครูว่าแล้วว่าพวกเธอต้องทำเสร็จเร็ว ???
บอกว่าสุวรรณกูฏซังเก่งแกรมม่านะ ทสึโย่ยมากอะไรยังไง
ติ๊บก็เลยบอกว่า แต่เรื่องพูดยังไม่ค่อยเก่งใช่มั้ย ความจริงแล้วหนูก็พูดไทยบางทีก็ไม่เก่ง
อาจารย์：หรอ เป็นคนเงียบๆหรอ
ติ๊บ：ไม่ใช่ค่ะ แต่แบบ บางทีจะนึกคำไม่ออก ใช้คำไม่ค่อยเก่ง
อาจารย์：อืมม แต่ก็ถ้าเก่งแล้วจะเรียนทำไมล่ะ เนอะเนอะ
December 01 ไปไหนหมด本当は自信なんてないし、情けないほど弱虫
泣きそうなくらい また今日は辛い 作り笑いの下で I Cry
วันนี้ก็เรียนเหมือนเดิม กลุ่มเราแบบทำงานเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้วไง ทั้งเวิร์ด ทั้งพาเวอร์พ้อยท์
วันนี้มีแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ก็คือเล่าให้กลุ่มอื่นฟัง แล้วกลุ่มอื่นคิดยังไงไรงี้
แต่ยังไงกลุ่มเราก็จะไม่เปลี่ยน ตราบใดที่แกรมม่าถูกมันก็โอเคป่ะ
ทำไมต้องลงลึกถึงรากเหง้าของปัญหาอะไรมากมายให้วุ่นวายนักหนาด้วยนะ
แล้วอาจารย์ก็บอกว่าจะเช็คฮัทสึองให้ก่อนพรีเซ้นจริง แต่พออาจารย์เห็นหน้าสมาชิกกลุ่มเราก็บอกว่า
กลุ่มนี้ไม่ต้องซ้อมก็ได้มั้ง
แต่....ทันใดนั้น...
เมื่ออาจารย์เห็นหน้า (สวยๆ) สุวรรณกูฏซัง
อาจารย์ก็หันมาทางเราและบอกว่า あ、あなたは練習したほうがいいかな
ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง
เราก็เลยหันไปถามโซฟีว่า ทำไมหรอตอนเราพรีเซ้นท์ครั้งก่อนๆ มันแย่มากเลยหรอ
คือเด๋วนี้เวลาเราพรีเซ้นเราไม่ค่อยตื่นเต้นไรเท่าไหร่นะ
โซฟีก็บอกว่า ความจริงอาจไม่ตื่นเต้นแต่ "ดู" ตื่นเต้น
อะไรยังไง เราว่านั่นมันคือวิธีการพูดของเราป่ะ คือแบบพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง
ซึ่งภาษาไทยก็เป็น แอบเครียดนิดหน่อยว่ะ
ทำไมเราเรียนเท่าไหร่ไม่เห็นเก่งขึ้นซักทีอ่ะ หรือเราไม่พยายาม?
เราก็พยายามนะ จะว่าให้เราหาเพื่อนญี่ปุ่น คุยกับเพื่อนญี่ปุ่นเยอะๆ
แต่เอาจริงๆ บางทีเราก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับเค้านะ ไม่ได้เป็นคนชวนคุยได้ตลอดเวลาอะ
ก็มาคิดว่า ความจริงเราต้องการอะไรกันแน่นะ ต้องการรู้ภาษาญี่ปุ่นไปถึงไหน...
เฮ้ออออ
ทำไมไม่มีความมั่นใจในตัวเองซะเลยอ่ะ แต่ยังไงอ่ะ ถึงคนอื่นจะบอกว่าเราเก่ง โอ้วติ๊บเก่ง
แต่ทำไมเราไ่่ม่รู้สึกอย่างงั้น แบบบางทีเรายังพูดติดๆขัดๆอยู่ตลอดเลยอ่ะ
เสียใจ อยากร้องไห้
|
|
|
